BEJAARDENKWARTET

BEJAARDENKWARTET

Vanuit mijn ooghoek zie ik het wel hoor. U grijpt uw kans en schuift snel een plekje op in de kassarij! Schuifelend en sneaky. Terwijl de meneer die even opzij stapte om nog een aanbieding mee te pikken netjes weer achter u aansluit. Het is een ongeschreven ‘kassa-rij-regel’ mevrouw. Deze meneer stond dus nog steeds in de rij. Maar, u lapt dat ongegeneerd aan uw laars (lees in uw geval: orthopedische schoen) dringt voor en komt er nog mee weg ook. De toon is gezet daar in die kneuterige Tilburgse supermarkt.

Mijn zoon helpt me enthousiast mee de boodschappen uit mijn mandje op de lopende band te zetten. Huppelend, en (oké) een beetje stuiterend. Na een hele dag school (de buitenlucht al ruikend, maar toch nog geduld moeten hebben) lach ik hier van binnen om. Hij snakt naar dat glas ranja met een koekje, dat wéét ik. En tóch helpt hij me zónder zeuren mee. Ik geniet ervan.

Dat hij even tegen uw prei aanbotst gaat geheel ongecontroleerd. In de zin van: per ongeluk. Als blikken konden doden dan lag hij daar nu nog op die vloer in de supermarkt. Wat een zuur gezicht trok u! Het arme kind werd er spontaan lijkbleek van. Dit maakte dat ik hem nu eens níet aanspoorde ‘sorry’  te zeggen. Ik mompelde nog snel iets onverstaanbaars tegen u, maar dat was echt puur voor de vorm. De akelige lach die u me gaf kwam er nog ‘geperster’ uit dan de inhoud van uw flesje verse jus.

Waar ik anders altijd denk: Ach, kijk nou, een bejaarde met hoog knuffelgehalte, gaat u maar even voor met uw paar boodschapjes. Denk ik nu: No way granny! Met uw prei en doosje druiven blijft u maar lekker achter me staan. Helaas, u heeft uw gunfactor zojuist compleet laten varen.

Als we nu zouden kwartetten dan zou u zien dat er vier groepen te onderscheiden zijn: De hangbejaarde, de lok-bejaarde, de hippe bejaarde. En dan viel u voor mij overduidelijk in de categorie: de nep-bejaarde. Een kwartet gebruik ik soms lekker als milde, heerlijke (ontkennende) variant van ‘in hokjes denken’. Nou en!

Mag ik van jououou…. Van de bejaarden… de neppe, met die prei? Kwartet!

Mevrouw, ik wens u oprecht veel plezier nog vandaag, met uw prei en doos druiven! Maar ik ga nu lekker naar ons glas ranja en het ‘hoe-was-het-vandaag-op- school?-moment’, zonder mijn plek in de rij aan u af te staan, eigen schuld.

Weet u Mevrouw, het is eigenlijk net als met Sinterklaas: het gaat puur om het geloven. Bij mijn oma wíst iedereen: dit is de échte! U bent vàst ook een goede hoor, maar wel overduidelijk een ‘hulp’.

Janneke Verhoeven

Janneke Verhoeven (39). Getrouwd, trotse moeder van twee jongens en verpleegkundige van beroep. Zij verhuisde rond haar 20ste vanuit het fijne Loon op Zand naar de grote, bruisende stad Tilburg. En.. ze bleef! Met veel plezier schrijft ze over de ‘kleine dingen die het doen’. Want: ze zijn overal; de mensen, de emoties en daarmee de situaties die niet onopgemerkt mogen blijven. Over de pure, alledaagse momenten die, als je niet uitkijkt, in een ‘split second’ alweer voorbij zijn. (En dès sunt, toch?). Janneke hoopt stiekem een glimlach in combinatie met een vleugje herkenbaarheid bij de lezer op het gezicht te toveren.

X