BIJ DE FIJNE FONTEINTJES

Zo! De kinderen rennen blij door de fonteintjes op de Heuvel en ik nestel me in de stralende zon op een bank. Ik ben met een verse jus in de zachte kussens neergeploft.

Ik kijk om me heen. En zie jullie. Twee frisse tortelduifjes in spé. Ik aanschouw en ik lach.

Eerste date schat ik in. Leuk! Beiden netjes (maar vlot) gekleed voor een stijlvolle lunch op een zonovergoten terrasje. De sfeer van het aftasten is voelbaar aanwezig; voorzichtig oogcontact, een verlegen lach. Hij legt snel een stiekeme hand op je arm. Hij snapt het. Ik zie hoe heel even jouw adem stokt en hoe je hier speels de aandacht van af weet te leiden. Je bent afwachtend met bestellen. Ik zíe je denken: Help, ik móet een wijntje hebben, gewoon één glas! Shit, gaat hij nou éérst nog aan de koffie?? Maar zachtjes zeg je: voor mij ook een koffie alstublieft, zwart.

Hij is even naar het toilet. Jij pakt snel je telefoon en voert het kortste gesprek éver. Ik hoor je hardop fluisteren: Suus, ik zei het je! Dit is hem! Bel je straks nog. Doei! Een brede, ontspannen lach volgt om vervolgens snel je telefoon weg te stoppen en je weer in je nog íetwat stugge date-houding te storten. Want: he’s back. Jouw hunk!.En jij hebt hem in gedachten al làng doorgestuurd naar de volgende ronde. Maar Hey, No Way dat je dat laat merken. Playin’ hard to get. Dàt is jouw plan!

Maar dan is er, als donderslag bij heldere hemel, ineens geen stukje stijl meer te herkennen in dit geheel. Weg plan! High heels of niet: je staat op, rent, fladdert en springt over het terras. Je haren door de war, je voet zwikt om, de koffie valt om en je slaat als een dolle om je heen. Alle blikken zijn op je gericht.

Eindelijk na een minuutje: doel bereikt. Hij is weg, die (f#kking!) wesp. Je zucht, bloost, lacht en zegt: ja sorry.. wespen.. daar ben ik geloof ik niet zo goed in.

Maar lieve schat, hij hóórt jou al làng niet meer. Hij is overduidelijk compleet als een blok voor je gevallen. Want: hij zag net een pure jij. Weg masker, weg rol. Hij zag jóu! En dat staat los van je fantastische wespentaille, dat je bloedmooi bent is echt maar bijzaak. Glunderend hangt hij vervolgens als de zoetste honing om je heen. Hij veegt met een hand je haar uit je gezicht. In slowmotion, net als in de film..

Wesp is weg en je date is weg van jou. Wat wil je nog meer?

Ik zie mijn jongens samen met een hele bubs andere kinderen nog lekker door het water rennen. Genietende ouders en grootouders kijken toe. Wàt een feestelijke fonteintjes toch.

Ik neem nog een slok van mijn koele, verse jus, glimlach in mezelf en vraag me af wie er hier nou eigenlijk speelser is; Een blij fontein-springend-kind? Óf misschien tóch Miss High heels herself…?

 

Janneke Verhoeven

Janneke Verhoeven (39). Getrouwd, trotse moeder van twee jongens en verpleegkundige van beroep. Zij verhuisde rond haar 20ste vanuit het fijne Loon op Zand naar de grote, bruisende stad Tilburg. En.. ze bleef! Met veel plezier schrijft ze over de ‘kleine dingen die het doen’. Want: ze zijn overal; de mensen, de emoties en daarmee de situaties die niet onopgemerkt mogen blijven. Over de pure, alledaagse momenten die, als je niet uitkijkt, in een ‘split second’ alweer voorbij zijn. (En dès sunt, toch?). Janneke hoopt stiekem een glimlach in combinatie met een vleugje herkenbaarheid bij de lezer op het gezicht te toveren.