Argus15 januari 2018
blue-monday-1024x683.jpg

3min

Wekenlang verheugen de media zich al op Blue Monday; de gehypete echte jaarwisseling. Na de donkere dagen rond kerstmis vindt de internationale depressie haar apotheose in de dag waarop iedereen volgens de opgeklopte blues rond dit gebeuren het liefst heel diep onder drie dekbedden zou kruipen om deze massale offday een blauwtje te laten lopen. Don’t call us, we won’t call you. Voer voor psychologen. Ook ik liep al dagenlang met Bob Geldoff’s “I Don’t Like Mondays!” in mijn hoofd en was ik helemaal klaar met de klimatologische vergrijzing van de afgelopen winter.

Maar zie: moeder natuur heeft helemaal geen zin in deze freakshow en geeft haar eigen twist aan de start van deze week. Het is de zondag voor B-day en de lucht boven Tilburg kleurt strak blauw. Een heerlijk zonnetje verwarmt onze stedelijke Westpointtrots, die fier haar middelvinger strekt naar al dat serotonine gejammer. En vanavond zal onze plaatselijke kerstboom zich weer hullen in alle kleuren van de regenboog om haar goede voornemens kracht bij te zetten. Ik zeg: that’s the spirit…weg met die dekbedden!

Westpoint strekt haar middelvinger naar de depressiviteit van Blue Monday

Ik trek mijn jack aan en een klein sjaaltje voor de vorm en zoek een zonnig hoekje in mijn van de wind afgeschermde tuin, pak een tuinstoel en koester me een uur lang heerlijk in de warmte van de januarizon. Om mij heen ligt het slachtveld van de winter er stilletjes en verslagen bij, maar als ik mijn ogen dichthoud zit ik al met één voet in het voorjaar. Door mijn wimpers heen zie ik een vliegtuig twee witte slierten trekken in de helblauwe lucht. En zowaar, ik hoor zelfs ergens een vogeltje vrolijk fluiten. Geen idee wat voor soort, maar ik rol de loper voor hem uit.

Ik weet niet wat het KNMI voorspelt voor Blue Monday, maar al is de maandag nog zo blauw, deze zondag achterhaalt hem gauw.


Argus12 januari 2018
Peerke-1.jpg

11min

De afgelopen week wilde ik mijn schijnwerper richten op het imago van de Gewone Brabo en in het bijzonder op de Tilburgse variant. Het valt mij steeds vaker op dat ‘in de provincie’ vanuit de hoofdstad en omgeving zonder blikken of blozen wordt geassocieerd met ‘een beetje dom’ en ‘smachtend naar bekering’. Steeds meer ‘Bekende Provincialen’ (de BPers), zoals bijvoorbeeld Johan Derksen, slaan zich als antwoord zelfs publiekelijk op de al dan niet bejaarde borst en declameren luidkeels dat ‘bij ons in de provincie’ allerlei hete Randstadaardappelen met een flink korreltje zout worden genomen.

Ik ging op pad en stuitte bijna vanuit mijn voordeur op het standbeeld van Peerke Donders aan het Wilhelminapark. Meteen viel het koloniale kwartje en besloot ik daar een column aan te wijden. Niet om die brave Peer het park uit te jagen, maar om de draak te steken met de Randstedelijke verwijten over onze benedenrivierse onnozelheid. Zo gezegd, zo gedaan en in no time was mijn blaadje gevuld en klaar voor plaatsing op deze site.

Toen ik echter het BD open sloeg, bleek dat iemand in mijn woonomgeving precies op hetzelfde moment op nagenoeg hetzelfde idee was gekomen. Ene Herman Fitters vulde een hele pagina met zijn klacht over het standbeeld in onze wijk met ook nog bijna dezelfde foto van dezelfde Peerke. Ik ben niet zo gauw stil, maar toen was ik toch echt even met stomheid geslagen. Wat een onvoorstelbaar toeval, met dat verschil dat mijn collega schrijver toch bijna een echte ‘aanval’ op het beeld van Peerke heeft willen vormen, terwijl ik meer met een kwinkslag de tijdsgeest probeer te duiden en daarmee in dit geval ook het dedain van een kleine minderheid jegens de grote (vermeend) domme massa.

In overleg heb ik besloten om mijn column nu toch ook aan deze hete brij toe te voegen. Met mijn officiële (al eerder geschreven) inleiding er nog boven. Denk aan uw bloeddruk, lees het met mijn inleiding in uw hoofd en vanuit die gedachte.

Peerke Donders door Argus
Peerke Donders door BD

Waarschuwing: als u een stok zoekt om te slaan, als u graag polariseert, als u bij voorkeur vanuit de onderbuik reageert, als u lange tenen hebt, of een kort lontje, of snel aangebrand bent lees deze column dan niet en ga snel verder naar de rest van de site. Als u graag op een lichtvoetig bedoelde manier wil meekijken naar problemen die echte issues zijn in de wereld die zojuist met een hoop geknal en vuurwerk aan 2018 is begonnen, lees dan lekker verder en zorg dat die vinger aan het eind de juiste is.

De kruit(d) dampen zijn weer enigszins opgetrokken. De discussie, die nooit een discussie is geworden. (Maar meer een strooien met meningen, in de een of andere hoek), over ‘he who must not be named’ is weer even verstomd. Toch Iets opmerkelijks; waarin een klein land groot kan zijn. Of andersom, als u wil.

De Pietjes zijn verschoten van kleur, krijgen een veeg uit de p…eh schoorsteen of namen in hun wanhoop alle kleuren van de regenboog aan . In ieder geval: roet in het traditionele Nederlandse decembermenu. Uiteindelijk werden vooral de bewoners van het hoofdstedelijke grachtencircuit beschuldigd van het slaan onder de hen zo bekende gordel. Volgens de meerderheid van de Nederlandse bevolking is er niets aan de hand en zeker niet in ‘de provincie’, waarvan het leuke is dat ze altijd met z’n twaalven zijn …vaak tegen die ene doorgaans  o zo politiek correcte herdersgroep die zich immer een plaatsje weet te bemachtigenin de publieke talkshowstal. Ikzelf ben in onze binnenlandse contreien menig ##### Pietje tegen het geringeloorde lijf gelopen rond de verjaardag van de Schij… eh Goed Heilig Man en de inheemse bevolking had er volgens het Polygoonjournaal (ik citeer) ‘schik in’.

Ondanks deze kleurrijke typeringen moet ik zeggen dat ik er zelf ook nog niet uit ben. Voor mij blijft het een beetje bloemblaadje plukken; Pietje wel, Pietje niet. Wordt vervolgd. Wat mij misschien nog wel meer bezig houdt, is de voortdurende aantijging dat ‘wij in de provincie’ een beetje sufkonten zijn, die niet verder denken dan ons dialect lang is en daarmee de toon blijven zetten van racistische en/of koloniale feestjes onder de vlag van ons Oranje landje. Maar is die selectieve verontwaardiging bij Sint Matthijs en zijn knechten nu op zijn plaats, of krijgen wij provincialen geheel onterecht onder uit de zak? (Ik ben zelf overigens in Den Haag geboren, waardoor ik eigenlijk een soort dubbel paspoort heb en als dat zo uit komt me als een kameleon achter een andere achtergrond kan verschuilen).

Al weken lang liep ik te denken, wat ik u hierover zou gaan schenken.. totdat ik langs het Wilhelminapark fietste en me daar voor de duizendste keer  het beeld passeerde van een blanke man, die gewapend met een kruis (als ware het een excorcistische uitdrijving) een voor hem knielende man de hand op het donkere kroeshaar legt en minzaam/liefdevol/troostend* op hem neerkijkt. De tekstballon die er voor mij steeds boven hangt zal ik u besparen, maar op de wat smoezelige sokkel staat (alleen?) voor mijn ogen geschreven “Aanschouw dit beeld van ons imperialistisch verleden…en huiver”.

En verdomd: ze hebben gelijk! Ik was al niet zo’n fan van de aloude missionarishouding, maar deze  mag er ook wezen. En wij brabo’s sukkelen daar al bijna honderd jaar langs zonder een vraagteken, laat staan een woord van protest, over deze merkwaardige herinnering aan wat nu als een zw.. eh duister verleden wordt ervaren. Zelfs de plaatselijk brabo##### , en die heeft toch een behoorlijk verbaal bereik, heeft volgens mij nog nooit gedacht van “Zal ik dat concept eens even lekker bashen!?”.

Het is toch niet zo’n heel klein standbeeldje, dus daar zal het niet aan liggen. Volgens mij is het ons (soms jullie) provinciale onbenul dat hier de doorslag geeft. Wij gaan letterlijk en figuurlijk in onze (soms jullie) Tilburgse onwetendheid gewoon voorbij aan dit beeld, in haar aanwezigheid, in haar historische achtergrond en in haar uitstraling in een globaliserend Tilburg.

Als kind van de flower powertijd zie ik weer een bloempje opdoemen…Peerke wel, Peerke niet. Deze wereld is zo complex geworden dat we grote gedeeltes van ons (gezamenlijk) verleden maar proberen te  (excusez le mot) verdonkeremanen. We weten er geen raad meer mee. Veel  parate kennis zit achter een schermpje…er zijn inmiddels jongeren die denken dat de voornaam van Hitler werkelijk Heil was. Ongehinderd door enige kennis of begrip van het verleden slaan we elkaar de morele hersens in.

In bejaardenhuizen en christelijke bolwerken zitten nog wat mensen die weten wat voor goed humanitair werk Peerke Donders heeft verricht met het stichten van zijn Leprakolonie in Suriname. Dat dit gebeurde onder de vlag van het Katholieke Kruis was toen een reden voor trots en eer; in de wereld anno 2018 wordt daar met Argusogen (jawel) naar gekeken.

Nogmaals; dit is absoluut geen oproep tot een nieuwe beeldenstorm  en niet alleen Nederland struikelt over haar eigen wortels. Zo zag ik  laatst een aflevering van ‘Danny demonstreert’ waarin een donkere activiste eigenhandig het standbeeld van een zuidelijke confederale soldaat  in de zuidelijke staat Durham van haar sokkel  trok vanwege de schandalige herinnering aan de Amerikaanse burgeroorlog, de strijd tegen de slavernij en de verheerlijking van de rol van de zuidelijke troepen. Zij zit nog in afwachting van haar proces. Het is eerder een oproep met een knipoog om na te denken over deze problematiek. Het is ook een mislukte poging om antwoord te geven op die vraag van een andere beminde en verguisde Nederlander: “Ben ik nou zo slim, of ben jij nou zo dom?’ (maar dan in het meervoud).

In plaats van met de vinger naar elkaar te wijzen, mag degene die het antwoord weet zijn (goede) vinger opsteken en het zeggen. Maar alleen als hij Dondersgoed weet waar hij (of zij) aan begint. Op staffe van een muilpeer(ke).

Zo, nu heb ik ze allemaal wel gemaakt.

 


Argus20 december 2017
download-1-1.jpg

4min

Ik viel laatst toch weer even keihard van mijn spreekwoordelijke stoel toen ik las van het voorstel van Groenlinks om de 2 rijbanen van de Cityring op een aantal punten te versmallen vanwege het Max Verstappen rijgedrag van een aantal verkeershufters ter plaatse. De wereld draait door in de meest figuurlijke zin; de rollen worden omgedraaid. Een aantal opgefokte ventjes (op de een of andere manier zie ik toch niet zo gauw de Maxime Verstappens daar rondracen) speelt daar met hun eigen leven (top!), maar ook met dat van ons en onze kinderen (minder!) en in plaats van dat geteisem keihard aan te pakken, wordt heel Tilburg en alles wat er op bezoek komt gestraft en de doorgang bijna letterlijk versperd.

Die op zich mooie Cityring (het is nog steeds wennen aan die ‘one direction’) zorgt voor een prima doorstroming en ontsluiting van de stad, maar wordt met deze ‘proef’ op een aantal plaatsen gehalveerd en verminkt. Het is net als met die voetbalhooligans die alleen naar het stadion komen om te rotzooien, te zuipen, te vechten en te vernielen. Het zijn er maar heel weinig, maar ze gijzelen al die tienduizenden die komen om van het voetbal te genieten (of er om te janken). Door dat handjevol tuig mag niemand meer iets meenemen een stadion in, wordt iedereen gefouilleerd, durven ouders hun kinderen niet meer mee te nemen en …nou ja, vul zelf maar aan.

Zo wordt de overgrote meerderheid van de verkeersdeelnemers ook gegijzeld door die paar idioten. Daar is vaak drank bij in het spel, maar veel verkeershufters slikken en spuiten zich blijkbaar naar een wereld waarin alleen zijzelf de dienst uitmaken (#onlyme). Vaak staan ze blijkbaar stijf van de speed, xtc en andere rotzooi (daar helpt geen blaastest aan). Bij het minsterie van dienst vinden ze dat er niet genoeg aanleiding is voor het plaatsen van flitspalen, ondanks de dodelijke slachtoffers van dit verkeersgeweld. Ik zou die verantwoordelijken even laten aanschuiven bij de begrafenis van de al gevallen slachtoffers. Misschien helpt dat.

Ik ben zelf ooit op een paar kilometer te hard betrapt langs de oude weg naar Loon op Zand door een agent achter een boom (!) met een lasergun. Die moderne struikrover had wel gelijk over die paar kilometer, maar dat staat werkelijk in geen verhouding tot waar we hier over hebben. Zet een aantal agenten een paar weken op de terrasjes langs de ring richting Tilburgse Schouwburg, met een lekker kopje koffie en een lasergun, desnoods onder het motto “Hard rijden, laser op!” en je moet eens kijken hoe gauw het klaar is.

Het idee voor een ringversmalling is toch op zijn minst het gevolg van een evenredige bewustzijnsvernauwing; de gewone automobilist is het kind van de rekening en die ééncellige eikels scheuren alsnog gierend van het lachen door de stad. Meneer Mario van Groenlinks, geef geen groen licht aan dit gedrag en kom met voorstellen waarbij de (stads)vervuiler betaalt en niet die grote goedwillende meerderheid. De vervuiler betaalt, zeker in de schôônste stad van het land.