Blue Sunday

Blue Sunday

Wekenlang verheugen de media zich al op Blue Monday; de gehypete echte jaarwisseling. Na de donkere dagen rond kerstmis vindt de internationale depressie haar apotheose in de dag waarop iedereen volgens de opgeklopte blues rond dit gebeuren het liefst heel diep onder drie dekbedden zou kruipen om deze massale offday een blauwtje te laten lopen. Don’t call us, we won’t call you. Voer voor psychologen. Ook ik liep al dagenlang met Bob Geldoff’s “I Don’t Like Mondays!” in mijn hoofd en was ik helemaal klaar met de klimatologische vergrijzing van de afgelopen winter.

Maar zie: moeder natuur heeft helemaal geen zin in deze freakshow en geeft haar eigen twist aan de start van deze week. Het is de zondag voor B-day en de lucht boven Tilburg kleurt strak blauw. Een heerlijk zonnetje verwarmt onze stedelijke Westpointtrots, die fier haar middelvinger strekt naar al dat serotonine gejammer. En vanavond zal onze plaatselijke kerstboom zich weer hullen in alle kleuren van de regenboog om haar goede voornemens kracht bij te zetten. Ik zeg: that’s the spirit…weg met die dekbedden!

Westpoint strekt haar middelvinger naar de depressiviteit van Blue Monday

Ik trek mijn jack aan en een klein sjaaltje voor de vorm en zoek een zonnig hoekje in mijn van de wind afgeschermde tuin, pak een tuinstoel en koester me een uur lang heerlijk in de warmte van de januarizon. Om mij heen ligt het slachtveld van de winter er stilletjes en verslagen bij, maar als ik mijn ogen dichthoud zit ik al met één voet in het voorjaar. Door mijn wimpers heen zie ik een vliegtuig twee witte slierten trekken in de helblauwe lucht. En zowaar, ik hoor zelfs ergens een vogeltje vrolijk fluiten. Geen idee wat voor soort, maar ik rol de loper voor hem uit.

Ik weet niet wat het KNMI voorspelt voor Blue Monday, maar al is de maandag nog zo blauw, deze zondag achterhaalt hem gauw.

Argus

Mijn naam is René van Daelen. Ik ben na mijn docentenopleiding Engels en Nederlands in 1979 begonnen als (leerling-) journalist bij het Brabants Dagblad in Den Bosch. Inmiddels is het al weer 32 jaar geleden dat ik met beschuit met muisjes voor onze tweede dochter een middelbare school in Tilburg binnenstapte. Daar ben ik ook nooit meer weg gegaan en ik volg met Argusogen wat er in de wereld, in ons landje en in het bijzonder in Tilburg gebeurt. Afgezien van enkele publicaties links en rechts is de schrijver in mij altijd op een laag pitje in leven gebleven. Helaas voor veel mensen heb ik ook altijd wel een mening over alles wat ik zie en hoor en die ga ik op deze plek verwoorden onder de vlag van Argus, mijn mythologische voorganger met honderd ogen, waarvan er nooit meer dan twee tegelijk dicht waren.

X