Laury13 december 2018
bg_vossenberg-1024x454.jpg

4min

Parksharing op Vitaal Vossenberg in Tilburg, ken jij het al?

Vroeger was het de normaalste zaak van de wereld om spullen gezamenlijk te kopen en te delen met anderen. Maar waarom vinden we het dan nu zo belangrijk om alles zelf te hebben? Het is natuurlijk ook wel begrijpelijk, want al die hypermoderne producten, technische snufjes en mooie kledingstukken zijn door de komst van het internet altijd en overal binnen handbereik. Maar is bezit en eigendom dan belangrijk of juist toegang?

Terug naar grootmoeders tijd met de technologie van nu

In grootmoeders tijd deelden we namelijk talloze producten met elkaar, zoals gereedschap, wasmachines, de keuken, fietsen en auto’s. Simpelweg omdat er geen geld, maar ook geen behoefte was om zelf alles te kopen. Ook bedrijven, met name in de agrarische sector maakten gezamenlijk gebruik van machines en apparaten. Echter, in de afgelopen jaren is gezamenlijk bezit en gebruik vervangen door individueel bezit en gebruik.

Het wil natuurlijk niet zeggen dat we écht terug moeten naar grootmoeders tijd, want we leven nu eenmaal in een welvarende maatschappij met mobiele telefoons, internet, elektrische fietsen en allerlei andere toffe gadgets. Nee, het gaat erom dat we onze ouderwetse gewoonten van samen dingen doen, lenen, delen en ruilen weer herintroduceren, maar dan op een nieuwerwetse manier. Kunnen wij als Tilburgers en als bedrijven dat?

Parkeerplekken, hoogwerkers en vergaderruimten

Nou sterker nog, we lopen voorop! Bedrijvenpark Vossenberg in Tilburg is namelijk het eerste bedrijvenpark dat weer is gaan delen. Via een online platform (een gave gadget) genaamd ‘Vossenberg Parksharing’ kunnen alle ondernemers gevestigd op het terrein aan de slag met het delen, verhuren en verkopen van ongebruikte bedrijfsmiddelen, leegstaande ruimten, diensten en faciliteiten.

Het idee is simpel: door samen zaken te delen hebben alle ondernemers toegang tot veel meer producten en diensten, zonder dat ze deze zelf hoeven te bezitten. Ze zijn circulair bezig, ze komen met elkaar in contact én ze kunnen tegelijkertijd extra omzet realiseren of juist kosten besparen. Er wordt al van alles aangeboden: parkeerplekken, een showroom als event locatie, vergaderruimten, een heftruck, hoogwerkers palletrecycling, een loungebar en nog veel meer.

Solaris Parkmanagement is samen met FLOOW2 de kartrekker van dit project. Zij informeren en motiveren Vossenberg ondernemers om weer aan de slag te gaan met deze oude gewoonte, maar dan op een moderne manier! Ben jij ondernemer op Vossenberg? Start met vandaag nog met het delen van jouw assets en draag jouw steentje bij aan Tilburg Circulair!


Janneke Verhoeven5 april 2018
Station-Tilburg-1024x647.jpg

5min

Daar ren je. Op het perron in Breda. Petje op, achterstevoren, kettingen om. Ik schat je een jaar of 20. Er ontbreken een paar van je boventanden en je bent duidelijk magerder dan dat je zou moeten zijn. Je kaaklijn is vlijmscherp. Als een net geslepen potlood jou zou moeten tekenen op lichtgevend wit papier, dan zou het jouw lijnen snijdend strak weergeven. Je wangen zijn diepe kuilen.

Je bent met je moeder. Zij verliest jou niet uit het oog. Ze draagt twee tassen bij zich. Vaal geworden bigshoppers met veel spullen erin; truien, een koffiemok. Ze volgt jou elke stap. En jij houdt ook haar nauwlettend in de gaten. Haar haren zijn vet en plakken als slierten tegen haar wangen. Jullie lijken zenuwachtig, allebei.

Jij rent gejaagd naar de Kiosk op het perron en vraagt aan het meisje of deze trein toch écht naar Eindhoven gaat. Ze kijkt minachtend naar je en zegt bot: “Staat op het bord, dus zal wel dan hè”. Ze had geen zin in jouw vraag? Maar ze lacht wél vriendelijk naar de volgende klant. Waarom? Je sprak haar nog wel zo netjes aan. Ze lachte je eigenlijk gewoon uit.

Ik denk dat jij je heel verantwoordelijk voelt voor jouw moeder. Jij zal er hóe dan ook voor zorgen dat die éne keer reizen met de trein goed gaat. Jij bent de man die ervoor zorgt dat het goed komt vandaag. Dat beloofde je haar immers. Je gaat er alles aan doen om haar dus niet teleur te stellen. De man met zijn missie! Deze mogelijke waarheid vul ik in. Dat gaat vanzelf..

De trein is er. Jullie stappen in. Je ogen schieten schichtig op en neer. Ik hoor je hardop (slissend) zeggen: “Dit is hopelijk de trein naar Eindhoven”. Een verkapte vraag. In de hoop dat íemand dit even wil bevestigen. Ik mis je blik, helaas. Het blijft stil. Mensen draaien zich van je weg en jij baant je als vastberaden ‘leading man’ een weg in de drukte om voor je moeder een zitplaats te regelen. Want; ze heeft zo te zien volle bak vertrouwen in jouw kunnen.

Ik zit in het tussenstuk op een wiebelig kraak-stoeltje. Jullie houden mij bezig merk ik. Het valt me op dat nét nu niet wordt omgeroepen waar we ons bevinden. Je zal je vast niet op je gemak voelen. Ik kijk de coupé in. Ik zie je ijsberen en gebukt uit het raam kijken in de hoop dat een voorbij zoevend perronbord je antwoord wil geven op jouw prangende vraag..

We razen vliegensvlug voorbij de Zeven Geitjes, de Universiteit. Het kroepoekdak komt in al zicht en ik zie van een afstand de drukte bij EVE. De mensen buiten lijken vanuit de trein op actieve mieren, die zich van A naar B verplaatsen.

En dan staan we stil. Tilburg. Centraal. Mijn stadje. Ik ben thuis. Volgende stop is Eindhoven. Ik stap uit en loop snel zoekend langs de coupé. Je bleke, ingevallen gezicht is zelfs door de vieze, met modder besmeurde treinramen direct te zien. Ik kijk je recht aan, steek mijn duim omhoog en articuleer 2 woorden: ‘Naar-Eindhoven’. Met een ja-knikkend gebaar ondersteun ik mijn boodschap. Je glimlacht naar me. En geloof me, die is zeker niet minder mooi ‘met zonder tanden’. Je lijkt opgelucht. Ik zie nog nét dat je een hand op je moeders schouder legt en naast haar gaat zitten. De trein trekt gestaag weer op en rijdt me langzaam voorbij.

Weet je jongen.. Ik ken jou niet, maar ik ben gewoon onwijs trots op je. Nu hoef je alleen nog maar het stukje Tilburg- Eindhoven denk ik, terwijl de bomvolle roltrap mij naar beneden brengt. Ik hoop echt van harte dat jullie je daar net zo thuis mogen voelen als ik mij hier.

Jij bent overduidelijk ‘The man voor jouw moeder’ vandaag!
You did it!

Met de groetjes uit Tilburg.

Janneke Verhoeven


image2-e1492846552894-1024x768.jpg

3min

Lieve lezer,

Het is bijna weekend en dat betekent dat ik jullie weer kennis mag laten maken met een Tilburgs gerelateerd onderwerp waar niemand echt bij stilstaat. Vandaag is dat het prullenbakkenbeleid. Niet dat gezever over gele kaarten omdat je het plastic niet van die reclamefolderpakketten hebt gehaald en alles gewoon in het gedeelte voor papier hebt gedonderd, of omdat je kliko al anderhalve week aan de straat staat. Nee, prullenbakken.

Ik ben sinds kort namelijk voor de zoveelste keer zo’n #fitgirl-jongen geworden, omdat ik zelf dat buikje toch minder schattig vind dan ons mam zegt dat het is (en wellicht ook wel, omdat al mijn oud-collega’s het er unaniem over eens zijn dat ik het van mijn karakter niet hoef te hebben als het op kans maken bij de dames aan komt).

Het is een beetje water naar de zee dragen hoor, want op een doordeweekse voetbalzondag draai ik mijn hand niet om voor 10 halve liters bier, twee frietjes speciaal en wat borrels in de stad, maar it’s the thought that matters.

Zo liep ik afgelopen week dus helemaal afgepeigerd van de sportschool naar mijn fiets een banaan te verorberen, want dat schijnt goed te zijn, een banaan. Met frisse tegenzin dat ding eten en op zoek naar een plaats om die schil te dumpen. En niet op de grond hè! Het mag dan een natuurproduct zijn, maar iedereen weet dat je alleen peuken en kauwgom op de grond gooit. Geen bananenschil, want Tom en Jerry hebben bewezen dat zoiets levensgevaarlijk is.

Dus zoeken naar een prullenbak, maar nergens iets te vinden.

“Dan kom ik er onderweg naar huis wel één tegen” denk ik. Retrospectief gezien even naïef als dom, want ik heb dus 10 minuten met die bananenschil in mijn hand gereden. Nergens geen vuilnisbak te bekennen!

Door heel de Heuvelstraat verspreid staan er 3, op het Pieter Vreedeplein 2, eentje op de Besterd en daar houdt het volgens mij wel op. En als je vindt dat ik overdrijf, dan heb je wellicht gelijk, maar dan zeg ik ook dat je eens bij de AH XL een Snelle Jelle moet kopen, op de fiets moet stappen, achter Station West door, langs de Zeven Geitjes en over de Reeshofdijk naar de Heyhoef moet rijden terwijl je dat ding eet en je onderweg alle vuilnisbakken telt. Onder alle antwoorden verloot ik een meet en greet met mij als je er het dichts bij zit.

Prettig weekend.

Yours truly,

SB