42723651_1082115738624391_2112831817496133632_o-1280x851.jpg

2min

Van 12 april t/m 25 april laveert theatermaakster Hanna van Mourik Broekman haar Stormkamer De Rechtbank door vier steden: Tilburg, Breda, Eindhoven en Amsterdam. Met deze Stormkamer* verdiept zij zich met het publiek in de vraag hoe een mening een oordeel wordt.  In elke stad zijn andere meningen en uitkomsten - De Rechtbank is in elke stad anders.


bosje-bloemen-foto-Marjolein-Notenboom-1024x1024.jpg

3min

Keuze uit 200 soorten groenten, fruit, bloemen én kruiden dit seizoen

StadsTuinderij Piushaven gaat haar laatste teeltseizoen in op de tijdelijke locatie aan de Piushaven.
Maar voor haar vertrek naar een definitieve locatie (mét moes- en pluktuin, een multifunctioneel gebouw met daghoreca, streekwinkel, vergader- en educatieruimte én een terras) bloeit en groeit de tuin aan de Piushaven nog één keer zeer weelderig!

Groenten, fruit, bloemen en kruiden
Er worden dit seizoen wel 120 soorten groenten en fruit geteeld. Ook de bloementuin is nieuw leven ingeblazen. Een mooie verbetering van het aanzien van buitenaf en voor bezoekers, mét een wandelpad in de vorm van het logo van de StadsTuinderij en de combinatie van zo’n 60 soorten plukbloemen, kruiden, eet- en drinkbare (geneeskrachtige) planten wordt dit echt een pareltje.

Verse groenten van Stadstuinderij Piushaven

Zelf bijdragen aan wat er op je bord komt
De StadsTuinderij is een plek waar ruim 50 vrijwilligers en een aantal dagbesteders werken. Een plek waar je elkaar inspireert, waar je samen actief bent en waar mensen tot bloei komen.
Het past dan ook bij de filosofie van de StadsTuinderij om, onder begeleiding, klanten zélf wekelijks hun groentenpakket te laten oogsten. Zelf oogsten zorgt voor meer verbinding met de tuin, de producten en haar mensen, je gooit minder eten weg en geniet meer van het verse eten dat je zelf van het land haalt.

Zelf oogsten en zelf plukken
Wil jij ook een aandeel in de StadsTuinderij en elke week zelf groenten komen oogsten?
Lekker vers… dat kan dit seizoen van medio mei t/m eind oktober door een Zelfoogst Groenten Abonnement aan te schaffen! Vanaf juni kan er ook geplukt worden in de bloementuin. Vanaf 1 mei, als de winkel weer open is, zijn er Zelfpluk Bloemen Strippenkaarten te koop. Zo kun je voordelig 5 of 10 x dit seizoen zelf een vers kleurrijk veldboeket plukken.

Aanmelden
Interesse? Meld je dan vóór 1 mei aan via info@stadstuinderijpiushaven.nl  o.v.v. ‘zelfoogst abonnement 2019’. Binnen een week krijg je een persoonlijke mail met alle benodigde informatie terug.


Lonneke20 februari 2019
40549-1024x700.jpg

6min

Ja want vruuger was alles beter. Toen was oe moeke nog een lekker jong ding, oe stamkroeg nog nie noar de filistijnen en d’n guldens nog van hout. Jeh toen groeide het nog aon de bomen, jeh. Zucht. Maor we hebben de plaojkes nog! Kijk met ons mee naar foto’s uit de oude doos die wij met behulp van onze vrienden van het Regionaal Archief voor jullie hebben geselecteerd. Deze editie: Horeca Tilburg. Bestaande kroegen, maar dan vroeger.

Boulevard Café – Niek Hermans, 1986

Al vanaf 1 mei 1929 verkopen ze er drank. Het Boulevard Café staat als een huis. Het was ook een huis, een huis waar Chiel en Antje Verhoeven al in 1920 een drankvergunning verkregen. Het is een van de oudste kroegen van Tilburg. En aon dees plaojke van vruuger is weinig veranderd.

Polly Maggoo – Niek Hermans, 1986

Polly Maggoo is er ook nog! Op deze foto uit 1986 zien we een van de oudste café’s van de Korte Heuvel. Samen met Weemoed, Heuvel 15 en ’t Buitenbeentje vestigde Polly Maggoo zich eind jaren ’80 op de Korte Heuvel, die vanaf die tijd een rijke terras- en uitgaanscultuur kende. Wij gaan er vanavond nog even een pintje doen op d’n goeie ouwe tijd.

Café Zomerlust – Schmidlin, 1938

Een van de eerste café’s in Nederland die zich richtte op het schenken van speciaalbieren; Zomerlust. Kei oud, kei gezellig. Daor kwam oe opoe vruuger al pintjes drinken en Untapped updaten.

Weemoed – Niek Hermans, 1986

Ach, Weemoed. Ook alweer een tijdje open. Niet veel aan veranderd. En daar zit ze, d’n ouwe buurvrouw van oe oma. Heerlijk aan het genieten van een frisje. Misschien komt ze er nu nog steeds wel! Weemoed; de bruinste kroeg van het centrum van Tilburg, waar de kaarsen altijd branden.

Café Brandpunt – Niek Hermans, 1986

Café Brandpunt, stuk kleiner terras, stuk kleinere luifel, maar wel groots genieten in het zonneke op het Piusplein. Hier gingen ze vrùùger na d’n hockey ook al mee besloage ruiten door tot in de late uurtjes.

Heuvel 15 – Niek Hermans, 1986

Vernoemd naar het huisnummer, hèndig, witte gelijk waor ge moet wezen. Wijnbar en bruine kroeg Heuvel 15 zit al meer dan 30 jaar op de Korte Heuvel. Ook deze kroeg is bijna niet veranderd.


Redactie WijZijnTilburg11 februari 2019
Tilburgse-taolklas-foto-1024x574.jpg

3min

Wegens enorme belangstelling start de Stichting Tilburgse Taol in april 2019 wederom met een cursus om het schrijven van de Tilburgse Taol onder de knie te krijgen. 

Tegenwoordig is het helemaal hip om in het Tilburgs te communiceren. Maar… het schrijven daarvan is verre van gemakkelijk. Tijdens de cursus gaan we aan de slag met de klanken, met de Tilburgse spellingsregels en met de oorsprong van typisch Tilburgse uitdrukkingen. Serieus, maar ook met de nodige humor. 

Spellen en schrijven 
De doelstelling van de cursus is vooral het leren spellen en schrijven, volgens de spellingsmethode ‘Sterenborg’. De acht cursusavonden zijn taallessen met de nadruk op de spelling. De cursus (met daarnaast oefeningen voor thuis) wordt afgesloten met een examen tijdens Et Grôot Dikteej van de Tilburgse Taol. 

Locatie en data 
De acht bijeenkomsten vinden plaats op
maandagavond: 8 april, 6 mei, 20 mei, 3 juni, 17 juni, 9 september, 23 september en 7 oktober. 
Docente is Nicole de Jong. 

Locatie: De LocHal (Spoorzone), Afd. Woordlab, Burgemeester Brokxlaan 1000, 5041 SG Tilburg. 

De lestijden zijn van 19.30 tot 21.00 uur. De kosten bedragen € 75,- p.p. Het examen vindt plaats tijdens ‘De Taolbèttel’ in november 2019. Eventuele aanschaf van het woordenboek ‘Goedgetòld’ is op eigen kosten. Een kopie-versie behoort tot het cursusmateriaal en wordt tijdens de eerste les uitgereikt. 

Nicole de Jong richtte acht jaar geleden het Tilburgs Taolbuuroo op, is bestuurslid van de Stichting Tilburgse Taol, schrijft columns in het Tilburgs, geeft taoladviezen en is sinds vijf jaar juryvoorzitter van Et Grôot Dikteej van de Tilburgse Taol. 

Meer informatie en aanmelden 
Deelnemen aan de taolklas? Ga naar de website van Stichting Tilburgse Taol of stuur een mail aan Theo van Iersel (secretaris@tilburgsetaol.nl). 
Uiterste aanmelddatum is vrijdag 15 maart a.s. 



Nick van der Wal21 januari 2019
kraamtradities-e1547199188362.jpg

8min

Er zijn veel verschillende kraamtradities in Nederland. Ik heb er een aantal uitgepikt die ik erg leuk of ludiek vond. En na wat onderzoek kwam ik ook een aantal tradities tegen waar ik nog nooit van gehoord had.

Het scheel eraf drinken
Om maar met de meest mannelijke traditie te beginnen: Het scheel eraf drinken. Zoals al eerder aangegeven in het blog ‘Papa, wat moet jij regelen na de geboorte?‘ is ‘Het scheel eraf drinken’ een typische Brabantse traditie.

Na de geboorte wordt er door vrienden (vaak als verrassing) een dag/avond georganiseerd waarin de man meegenomen wordt om een lekkere borrel te drinken met zijn vrienden. Dit wordt gedaan zodat de kleine niet scheel zou gaan kijken.

In sommige vriendengroepen worden er maar één of twee borrels gedronken, in andere groepen gaan ze juist tot aan het gaatje.

Het scheel eraf drinken wordt vaak gedaan binnen de eerste 2 á 3 weken na geboorte

Het rondsturen van geboortekaartjes
Na de geboorte is het gebruikelijk om geboortekaartjes rond te sturen met hierop de gegevens van het kindje, denk aan het gewicht, lengte, tijdstip van geboorte, geslacht, naam/namen, waar het is geboren, thuisadres en vaak ook een leuk stukje tekst.

Het eten van beschuit met muisjes (blauw/wit en roze/wit)
Deze traditie ontstond halverwege van de negentiende eeuw. Aanvankelijk at men beschuiten met een dikke laag suiker. In delen van Gelderland, Zuid-Holland en Noord-Brabant werden de beschuiten later bestrooid met anijszaadjes, omgeven door een dik laagje suikerglazuur.

Deze anijszaadjes werden ‘muisjes’ genoemd. Niet alleen de vorm en de kleine ‘staartjes’ leidde tot deze benaming. Volgens oud bijgeloof is de muis het zinnebeeld van vruchtbaarheid.

Een erg bekende traditie in mijn omgeving. Overal waar een kleine is geboren krijgen we altijd beschuit met muisjes te eten.

De ooievaar of een geboortebord prominent in de tuin (of op balkon)
Wel, of niet vergezeld door ballonnen en slingers die het huis verder opsieren. Zo’n  ooievaar of bord kun je zelf in de tuin plaatsen, of je buren doen dit voor je. Dit is gebruikelijk in bepaalde wijken in Nederland. Het kan dus voorkomen dat er meerdere geboorteborden in je tuin staan.

Het is gebruikelijk is om het geboortebord of ooievaar 5 tot 8 weken in je tuin te laten staan. Dit mag uiteraard korter of langer.

Baargoud geven aan de net bevallen vrouw
Je partner geeft je een sieraad cadeau, voor het negen maanden dragen en bevallen van jullie kind, ook wel baargoud genoemd.

Niet iedere vrouw is er fan van omdat er dan iets commercieels gemaakt wordt van iets wat natuurlijk tot stand komt. Ook zijn er al genoeg commerciële dagen zoals, Valentijn, Moederdag, verjaardag etc.

Persoonlijk vind ik het een beetje onzin om tegen deze traditie te zijn. Het is toch een kleine (lees: geen) moeite om iets te kopen voor de negen maanden dat je partner de baby heeft gedragen. Ik was heel trots op mijn vrouw dat ze dit heeft gedaan, en vooral de manier waarop. Daarom vond ik het niet meer dan verdient dat ze iets kreeg na de bevalling.

Blauw voor jongens en roze voor meisjes
Blauw voor een jongen en roze voor meisjes is een geboortetraditie die stamt uit de twintigste eeuw. De kleur blauw staat voor bescherming en daarom droegen mannen, die vroeger meer waard waren dan vrouwen, deze kleur vaak in het leger. Roze werd voor meisjes gebruikt omdat het een lieve en zoete kleur is. Het gekke is dat de kleuren vroeger omgedraaid waren. In de katholieke wereld droeg Jezus bijvoorbeeld vaak rood, terwijl Maria in blauw gekleed was. Dit veranderde in de twintigste eeuw, toen kamers waar vrouwen in woonden en werkten zachte kleuren kregen en ruimtes voor mannen donkere kleuren kregen.

Luiertaart kado
Een kraamtraditie die iedere moeder in Nederland wel zal herkennen is de luiertaart. Een luiertaart is opgebouwd uit opgerolde luiers en er zitten vaak kleine cadeautjes als speentjes en knuffeltjes op of in. Luiertaarten worden vaak als kraamcadeau gegeven en ook op babyshowers is het tegenwoordig een populair cadeau. Niet zo gek ook, want kinderen dragen wel een paar duizend luiers in hun leven!

Kraamkamer
Nu verschoont de kraamverzorgster om de dag je beddengoed maar dit was in de 18e eeuw wel anders, toen werd het bed juist zo min mogelijk verschoond zodat de pasgeboren baby altijd in een lekker warm bed lag. In de jaren vijftig daarentegen werd het bed elke dag verschoont omdat de omgeving van de baby juist zo rein mogelijk moest zijn (rust, regelmaat en reinheid was het motto in dit decennia). En wanneer je vroeger geen geld had voor een echte wieg dan had je een kinder lade die onder de bedstee geschoven kon worden.

Kraammand
Een kraammand is een mand met 8 cadeautjes erin. Zo kan de kersverse moeder iedere dag van haar kraamweek een pakje openmaken. Het is leuk om af te wisselen met cadeaus voor de moeder (bijvoorbeeld douchegel, tijdschrift, bodylotion) en cadeaus voor de baby. Veel moeders vinden een kraammand een erg fijne en leuke kraamtraditie!


Lonneke11 januari 2019
Fotografie-Jostijn-Ligtvoet-1-1-1024x514.jpg

3min

Foto: Jostijn Ligtvoet
DRIE KEER GOUD! Honderdvijftig jaar onderwijs in muziek, dans en theater maakt Tilburg tot een bijzondere cultuurstad en dat gaat Factorium vieren. Met alle inwoners van gemeenten Tilburg en Goirle, om samen op te staan voor cultuur. Factorium pakt in 2019 uit met diverse cadeaumomenten, te beginnen met een Jubileumweekend op 16 & 17 februari.

‘Al in 1869 heeft het de Tilburgse gemeenteraad behaagd om 1.000 gulden beschikbaar te stellen voor ‘de opleiding van jongelieden van het mannelijk geslacht tot de toonkunst’ en ‘de ontwikkeling van muziekalen zin onder de bevolking dezer gemeente.’ 

Honderdvijftig jaar later staat er een florerend cultuurbedrijf dat Factorium Podiumkunsten heet en dat jaarlijks 6.000 cursisten, 3.000 deelnemers aan projecten, 25.000 kinderen in het basisonderwijs in Tilburg en Goirle bereikt en 22.000 bezoekers in haar theater aan het Koningsplein ontvangt voor muziek, dans en theater.

Op zaterdag 16 februari is er een Jubileumgalashow voor genodigden. Een wervelende show waarin de bezoeker ogen en oren tekort komt omdat er zoveel prachtige verhalen te vertellen zijn die vormgegeven worden door de kunstenaars/docenten en jonge talenten die Tilburg en Goirle rijk zijn. 

Jubileumfestival
Een dag later, op zondag 17 februari, zijn er voorstellingen voor het grote publiek. Dit Jubileumfestival duurt van 13.00-18.00 uur. Het hoofdgebouw van Factorium bruist die middag van de grote en kleine voorstellingen, mini-optredens, cross-overacts, gastoptredens, masterclasses en workshops. Daarnaast is ook de Jubileumgalashow 3x te zien. Verwacht een groot feest! En bij feestjes horen ook verrassingen en cadeaus, daar zal de bezoeker het nodige van merken. De entree op zondagmiddag 17 februari is gratis. Programma: www.factorium.nl/jubileumfestival


Redactie WijZijnTilburg31 december 2018
181006_MarcMarieHuijbregts_f_MarcdeGrootWitmanKleipool_2-1024x490.jpg

4min

Het is toch wel een standaard traditie, met vrienden en familie voor de buis, net na de gourmet, champagne en oliebollen voor je neus, terwijl de buurjongens nog steeds rotjes afsteken buiten, de oudejaarsconferences kijken. Bij ons is er altijd ruzie, want de één vind Youp van ’t Hek helemaal kut, terwijl de ander hem op handen draagt en weer een ander kan “die schele” echt niet aan, terwijl ik persoonlijk al kapot ga van het lachen nog voordat hij iets heeft gezegd. Dit jaar is het een stuk gemakkelijker, lekker solidair kijken we met heel Tilburg naar NPO1: Live vanuit Theaters Tilburg: Marc-Marie Huijbregts met Oudejaars conference 2018

Op oudejaarsavond, live op NPO1, komt Marc-Marie met dé Oudejaars 2018. Geen zware voorstelling over politiek, vol met kritiek of zware actualiteiten, maar het kleine nieuws staat centraal. Volgens het NRC, welke de try-outs mochten bijwonen, komt Stef Blok heel even aan bod, de Noord/Zuidlijn heel even, de intelligentie van dieren heel even en de dood van Mies Bouwman heel even. En daarnaast heel veel over Marc-Marie Huijbregts zelf. En hem kennende, wordt het een route vol zijpaadjes en verrassende wendingen. Het komt allemaal langs wanneer we samen met hem onderweg zijn door 2018, “onderweg naar morgen”.

Voor zo’n persoonlijke show is het dan ook niet gek dat hij kiest voor een zaal die dicht bij hem staat. “Ik wilde per se samen met de zaal oudjaar vieren, dat is het spannends en het leukst. De stadsschouwburg van Tilburg is gekozen omdat ik er honderd meter vandaan geboren ben, het een van de mooiste theaters is die we hebben en Nederland groter is dan Amsterdam.”

Ook volgens de recensie van de Volkskrant valt er genoeg te lachen met Huijbregts, doordat hij stilstaat bij juist de meest absurde details uit een nieuwsbericht. Daarnaast heeft hij volgens de recensent een mooie zangstem met een groot bereik en die wordt ingezet in twee liedjes en een flard die het hele land inmiddels kent. Niet iedereen is fan van de stem van Marc-Marie, maar als je de gillende keukenmeiden die vandaag al afgestoken zijn hebt doorstaan, dan zul je anderhalf uur MM ook nog wel overleven.

De Conference van Marc-Marie “neemt het vanavond op” tegen Javier Guzman op Comedy Central, Guido Weijers op RTL4, Dolf Jansen via Voorstellingemist.tv en voor de liefhebbers, Sjaak Bral op TV West.

Deze voorstelling in de zaal van Theaters Tilburg zelf is uitverkocht, maar gelukkig ook live op NPO1 te zien, vanaf 22:30 uur.


Tim Frenken27 november 2018
Draaiend-huis-1024x698.png

21min

[OPINIE] Het Draaiend Huis, jèh.. Heel Tilburg wordt er dol van. Sjongejonge.. Tis me allemaol wèh heh, deh aorige kunstwerk. Er is nu zelfs een petitie genaamd ‘Stilstaand Huis Tilburg uit’ die al 1000 keer ondertekend is. Zo stom vinden we het huis. Slopen moeten we het! Aan het Midi theater zijn we al begonnen, graag dat draaiende huis en het blauwe gebouw er direct achteraan. Van onze geschiedenis met Cees de Sloper hebben we namelijk niets geleerd. “In Tilburg is 99,9 procent van de bevolking het niet eens met het Draaiende Huis.” dat zegt Hans Smolders in het programma ‘Van Onze Centen’ op SBS6. Graag wil ik dat onderzoek even inzien Dhr. Smolders, ik trek de representativiteit in twijfel. Het Draaiend Huis kent veel tegenstanders en hoe logisch het ook klinkt bij een draaiend huis, des te moeilijker het lijkt: De zaak eens van een andere kant bekijken. Wij Zijn Tilburg en het Draaiend Huis is ook Tilburg. Wij hebben er een speciale plek voor in ons hart, voor dit stadsicoon. Daarom zeggen we: Kap met zeiken over het Draaiend Huis. En wel hierom. Foto: Google Streetview

Waarom staat dit onding er überhaupt?!
Laten we eerst de onderste steen boven krijgen en terugkijken op de geschiedenis van het Draaiende Huis. Het huis is het idee van kunstenaar John Körmeling. Het staat in het midden van de Hasseltrotonde; vanaf de jaren tachtig een aangewezen kunstlocatie. In 2008 verscheen hij dan, eindelijk; de kleinste nieuwbouwwijk van Tilburg. Een huis dat langzaam de rotonde rond ging. Heel langzaam, want anders zou het een afleiding voor het passerende verkeer vormen.

Het is een abstracte afspiegeling van onze stad
Waarom John voor een draaiend huis is gegaan? “Het moest een blikvanger zijn voor wie Tilburg binnen rijdt. Een referentie naar de Tilburgse Kermis, de grootste kermis van Nederland, dus een soort attractie tegelijkertijd. Daarnaast geeft het huis commentaar op het aanleggen van de Hasseltrotonde, die de historische lintenstructuur van Tilburg in de 60-er jaren doorbrak en de Hasseltstraat afsneed van de Hasseltse Kapel. Het huis verbindt als het ware de locaties weer met elkaar. Er stonden vroeger huizen op de plek van de rotonde. John zette er eentje terug. Het is een monumentale, humoristische en gedurfde stadsentree voor de absurde cultuurstad die Tilburg is.

“Stel je voor, je wordt als stilstaande automobilist ingehaald door een vrijstaand woonhuis. Normaal zijn het de auto’s die bewegen en staat de bebouwing stil. Nu is het andersom. (Als het stoplicht op rood staat dan, heh). Ik vind het echt hartstikke goed, echt geweldig. Dat is toch humor?!” aldus Körmeling in een interview met Omroep Tilburg. ,,Hoeveel lol je dus kunt hebben met iets eenvoudigs als een rijtjeshuis.” Ook ik heb me als tiener altijd verwonderd over het huis wanneer ik op de achterbank van mijn ouders Tilburg binnen kwam. Waarom staat het daar? Staat het nou iedere keer op een andere plek? Woont er iemand of komt er nog iemand te wonen? En juist die verwondering wilde Körmeling opwekken ,,een soort knipoog naar de Efteling”.

Het is absurdistisch en ,,Tilburg is een stad van absurdisme”, vertelt beeldend kunstenaar Tine van de Weyer. ,,Een stad waar vervreemding in goede aarde valt. Het begon 100 jaar geleden met de ‘soirees intimes’ van Theo van Doesburg en Antony Kok waar later de internationale vernieuwingsbeweging De Stijl uit zou voortkomen.” De Stijl weergalmt nog altijd, op meerdere plekken in de stad. In het surrealistisch doolhof, bij de absurde stadswandeling van L‘Avventura, bij Kaapstad, Festival Circolo en het Academy for Music and Performing Arts (AMPA).” En dus ook bij het draaiend huis!

Het een prachtige metafoor voor hoe we met onze stad al jaren om onze eigen identiteit aan het draaien zijn. Zijn we nou een evenementenstad? Een makersstad? Arbeidersstad, stad-van-de-onderwereld of studentenstad? Dat gedraai begint al als je Tilburg binnen rijdt.

Daarnaast hoor ik tegenwoordig regelmatig mensen (voornamelijk in kroegen als De Baret, de Live of de Clochard) zingen ‘Ik wil zo graag een huisje op wielen‘. Nou, beste mede-Tilburgers, goed nieuws, dat huisje hebben we dus al. Maar als het zo doorgaat niet meer. Zie het Draaiend Huis dus ook als een kleine ode aan de woonwagens of kermisexploitanten. Laten we wel even afspreken, àls we het gaan slopen, wil ik dat nummer dus ook niet meer horen. We hadden een huisje op wielen, maar daar staken jullie je nek niet voor uit. Daarom is het nu weg. Maar dat terzijde.

Het Draaiend Huis is dus eigenlijk op heel veel manieren een toffe abstracte afspiegeling van onze stad.

Internationaal allure
We realiseren het onszelf misschien niet, maar het Draaiend Huis krijgt internationaal respect. Het is geïnspireerd op een Nederlandse doorzonwoning, een typisch rijtjeshuis. Dat leidt soms tot teleurstelling als mensen het rechttoe rechtaan huis zien, want de architectuur voor die VINEX-huizen – in Nederland zijn er duizenden gebouwd – blinkt niet bepaald uit in originaliteit. Maar die VINEX woningen staan internationaal in de spotlight bij veel architectuuropleidingen. Doordat Nederland snel en effectief, veel goedkope woningen nodig had, zijn we de absolute wereldleider in ruimtelijke planning geworden. Ik heb mij laten vertellen dat er jaarlijks excursies zijn door Scandinavische hogescholen in architectuur naar Tilburg, speciaal voor ons Draaiend Huis. Ze bewonderen dan de bijna perfect uitgevoerde versie van (een karikatuur op) de Nederlandse doorzonwoning. Daarnaast wordt het regelmatig aangehaald in literatuur over Post-moderne architectuur en komt het voor in diverse lijstjes met ronddraaiende architectuur. Oh, en in wiskundeopdrachten. 

Het hoort bij een grote stad
De openbare kunst in Nederland wordt steeds braver. We durven niet meer. In de tijd dat Tilburg voor het Draaiend Huis koos had Nederland nog een voorbeeldfunctie in de wereld op het gebied van openbare kunst. Tilburg, tegendraads en met de juiste dosis zelfspot, had het lef om voor het werk van Körmeling te kiezen. 
Iedere zelfrespecterende grote stad heeft een provocerend kunstwerk nodig. Het hoort erbijSanta Claus oftewel Kabouter Buttplug in Rotterdam bijvoorbeeld, Rock Strangers in Oostende of dat kleine naakte plassende mannetje in Brussel. En is iedereen het eens met de provocerende kunstwerken? Kan ik me niet voorstellen, daarvoor heten ze niet voor niets ‘provocerend’ toch? Kunst moet ontregelen, ‘heilige huisjes omver trappen’. Het toont lef, zelfspot en humor. Het zijn iconen voor de steden waarin ze staan. Net als ons gekke huisje!

Foto: CC BY 3.0 – Rotterdam Kunstwerk “Kabouter Buttplug”

Het draagt verhalen met zich mee
Nog een goede reden om het huis te laten staan, is om zelfs vandaag de dag nog dingen toe te voegen aan de geschiedenis van onze stad. Ik wil later mijn kinderen het Draaiend Huis laten zien en zeggen ,,Nou jongens, dat huisje daar, daar is het toch over gegaan joh, in Tilburg.” Ik wil ze kunnen vertellen over Keesje Kraak en hoe het één jaar na de opening werd gekraakt. Dat hij dat uit protest deed tegen het geldverslindende beleid van Gemeente Tilburg. Dat Kees er met brandweer en politie en al van het dak af is getrokken. Dat het beklad werd. En bespot. Ik wil ze vertellen over de verdeeldheid in de stad. Over Hans Smolders die zelfs op landelijke televisie zei dat 99,9% van de stad het huis ‘geldverkwisting’ vindt en dat hij de enige persoon is die ik ken die dat woord überhaupt gebruikt. (De Dikke van Dale kent het overigens ook niet). Dat het eigenlijk een hele draaide stad had moeten worden, alleen dat dat een beetje te duur was. Dat die stad uiteindelijk toch nog gebouwd werd, maar dan in Shanghai. En allemaal prijzen won, en dat wij dáárvan dus het kleine broertje (of kleine broer, want ons huis was er eerder) hebben. En dat het huis zichzelf terug zou kunnen verdienen, omdat er eigenlijk mensen in zouden moeten wonen, maar dat dat dus niet kan en mag, omdat rotondes geen 24-uurs vergunning kunnen krijgen. Maar dat het wel telkens en keer op keer weer kapot ging, tot er een held kwam die het voorgoed repareerde. En dat ik trots ben dat het er nog staat en dat zij het kunnen zien. Want het was me wat zeg, dat Draaiende Huis. Nog nooit schreef een kunstwerk zoveel geschiedenis in zo’n korte tijd in onze stad.

Ja maar gast, dat ding kost echt fucking veel geld.
Sorry voor het populaire taalgebruik, maar zo gaat het in de volksmond nou eenmaal. En dàt van onze zuur verdiende centen, hoor je er dan achteraan. Volgens Omroep Brabant kostte het kunstwerk 400.000 euro’s om het te bouwen (al lezen we elders 350.000, maar laten we uitgaan van het slechtste scenario). Vanaf 2009 tot 2015 kostte het gebouw nog zo’n kleine 67.000 euro aan onderhoud en reparatie. De tuin aanleg van de tuin 68.000 euro en het onderhoud daarvan 46.800 euro. Wij hebben al deze bedragen even op een rijtje gezet.

Tja, 30 cent, dat kost het huisje ons dus per persoon per jaar. 30 Cent die we toch sowieso al af moeten staan als ‘belasting’. En als ik die 30 cent dan toch al kwijt ben en die toch al in de pot van Kunst en Cultuur terecht is gekomen, dan mag die van mij best uitgegeven worden aan een draaiend huis op een rotonde.

Dan horen we natuurlijk vaak het argument “gebruik dat geld dan voor de zorgbehoevende ouderen of de gezinnen die in armoede leven”. En hoewel ook ik vind dat niemand in armoede zou moeten leven, gaat dit argument natuurlijk niet op. We hebben nou eenmaal portefeuilles voor bepaalde onderwerpen en geld uit de ene portefeuille kan niet naar de andere portefeuille en andersom. Dat is bestuurlijk zo bepaald en zo werkt ons land en de gemeente nou eenmaal. Wanneer we het daar niet mee eens zijn, dan moeten we beter opletten tijdens de landelijke- en gemeenteraadsverkiezingen wie we kiezen en waar deze voor staan, want zij verdelen de budgetten. Leve de democratie. Minder kosten aan het Draaiend Huis gaan er dus nooit voor zorgen dat er meer sociale huurwoningen komen of dat de voedselbank meer subsidie krijgt. Hoogstens dat we geen tweede Maawmuur krijgen of dat er in 2007 voor is gekozen om geen draaiende stad, maar een draaiend huis neer te zetten.

Maar moet dat dan allemaal maar zo doorgaan dan?
Nee. Die 30 cent per jaar voor de komende 50 jaar is natuurlijk overdreven en buitenproportioneel. Er zijn eigenlijk drie opties:

1. ) Het huis slopen
2. ) Het huis stil laten staan
3. ) Het huis weer aan de praat krijgen

1. ) Het huis slopen
Dit is eigenlijk wat er van alle kanten geroepen wordt. Weg met dat huis! Maar als jij een investering hebt gedaan van €624.800, dan ga je dat toch niet weggooien?! Daarnaast brengt het verwijderen van het huis ook weer kosten met zich mee. Gemiddeld kost het slopen van een totale woning zo’n €7.500. Misschien dat de onderdelen je hier en daar nog wat op zullen leveren bij een ijzerboer, maar het huis staat op een rotonde, dus om het daarvan te verwijderen zal wel extra kosten met zich meebrengen. Dus waarschijnlijk tegen elkaar weg te strepen. Laten we leren van de Tilburgse geschiedenis en van Cees de Sloper, slopen moeten we niet meer willen. In totaal zijn we dan €632.300 lichter en wat hebben we dan na 10 jaar: Een kale rotonde. Doodzonde.

2. ) Het huis stil laten staan
Een oplossing waar niemand vrolijk van wordt. Het kunstwerk verliest zijn functie en daarnaast moet het nog steeds onderhouden worden. En van het stilzetten van zijn kunstwerk wil John Körmeling zelf ook niets weten. Heel serieus: ,,Dan is het concept weg.” Meer badinerend: ,,Dat is net zoiets als dat Tilburgers niet meer mogen maawen over de Maawmuur.” zegt hij tegen het Brabants Dagblad.

3. ) Het huis weer aan de praat krijgen
Ik heb geen idee wie afgelopen jaren het Draaiende Huis heeft gerepareerd, maar dat moet toch wel een beetje een koekenbakker zijn. Het gaat namelijk om de aandrijfassen van het huis welke steeds (in 2015 en nu dus weer) afbreken. Maar we hebben natuurlijk een stad vol handige mensen. We hebben staalmagnaten en bouwers van carnavalswagens, we hebben tandwiel professionals en autoboeren. Daarom is het voorstel als volgt: De Gemeente doet een oproep aan ieder die denkt de assen van het draaiende huis voorgoed te kunnen repareren. Met levenslange garantie dus. Daar maakt ie een mooi prijsje voor (gewoon een goede redelijke prijs, waarin ook toekomstige kosten al zijn meegenomen) en komt zijn of haar plan pitchen (openbaar) aan de raad. Dan mag Smolders nog het één en ander roepen en moet Marjo Jacobs zijn huiswerk goed doen en alle plannen helemaal binnenstebuiten keren. Met diegene die het beste plan heeft spreken we duidelijk af, jij gaat het repareren, jij krijg voor de laatste keer een smak geld, jij draagt zorg voor het Draaiende Huis. Faal je? Eigen portemonnee. Want wij vertrouwen jou en zien in jou de held van onze stad. De King Arthur van het Draaiende Huis.

Dus kap met zeiken over het Draaiend Huis en laat het gewoon nog één keer goed fixen. Zo houden we het geld in onze eigen stad (want we investeren in een lokale ondernemer), hebben we altijd iemand die we aan z’n lurven kunnen kunnen trekken en als verantwoordelijke kunnen aanwijzen. Zo behouden we ons ludieke stadsicoon, zo kunnen we aan onze kinderen verhalen erover vertellen, zo eren we Keesje Kraker, zo blijven we nieuwe bezoekers van onze stad verwonderen en zo hoeven Scandinavische hogescholen hun schoolreisjes niet te cancellen.

Voor degene die nog steeds een pesthekel hebben aan ons huisje op wielen, hier kun je de petitie ondertekenen tégen het kunstwerk. Tot uw dienst.