Lonneke20 maart 2019
Piushaven-Foto-weekendoverzicht-1024x576.png

4min

Vandaag is het officiële begin van de lente! Meteorologisch gezien is het voorjaar al op 1 maart begonnen. Maar ik zal maar gelijk voor iedereen spreken als ik zeg; daar hebben we dus helemaal niks van gemerkt. Wat een vies guur weer was het de afgelopen weken zeg, bah bah. Vandaag geven we de lente een tweede kans. 

Het begin van het festivalseizoen, het einde van de winterdepressie, het begin van de realisatie dat je toch echt nog even snel aan die summerbody moet gaan werken (maar ja, als de Basic Fit dicht is dan kan jij er natuurlijk ook niks aan doen), het einde van de talloze Netflix bingewatch-sessies waarbij je hersenloos op ‘nog enkele afleveringen verder kijken’ klikt ook al zit je eigenlijk gewoon Instagram uit te spelen. Ik heb er weer zin in! Wat jullie?

Een van mijn favoriete Renaissance schilderijen Primavera (1470-1480) van Botticelli, beeldt het gevoel dat ik heb aan het begin van de lente nagenoeg perfect uit.

Botticelli, S. (1470-1480), Primavera

Het vreugde dansje van de drie gratiën, want ze kunnen eindelijk weer naar buiten voor een feestje. Een jongeman (links) die weer aan een gezond dieet begint. Flora, de godin van de bloemen die de wereld weer een beetje mooier maakt met haar kleurrijke creaties. De zachte westenwind, al ziet hij er op dit schilderij een beetje rapey uit, die het gure weer verdrijft.

Let wel, dit is geen theoretisch ondersteunde artistieke analyse, dit is mijn banale interpretatie van het schilderij. Maar wel een goed verhaal toch? Dat gevoel dus. 

Het weer heeft deze keer ook de memo gekregen. Vandaag kunnen we rond het middaguur even van de zon genieten, verder is het nog redelijk grauw. Maar het voelt buiten over het algemeen al wel wat zachter aan. En de regenwolken maken de komende weken steeds vaker plaats voor de zon. Vrijdag wordt het zelfs 18 graden!

Lekker vooruitzicht! Nog iemand die zo van de eerste zonnestralen kan genieten is Janneke Verhoeven. Lees hier over haar lentekriebels.


Janneke Verhoeven28 januari 2019
bowl-close-up-dishwashing-1447956-1024x683.jpg

4min

CRAP! Onze oven én vaatwasser in de ziektewet. Beiden nog niet zo lang bij ons in dienst. Even kijken of er nog een behandeling mogelijk is. Langere wachttijd, omdat het een combi afspraak gaat zijn. Maar hey, alles voor de genezing. Het is niet anders.

Tringggg, de deurbel! Oohw, leuke vent ben jij, keukenman! Ook al gaat het daar dan niet om, tóch is het een fijne bijkomstigheid als de redder in nood gewoon ‘nice looking cute’ is. Kom binnen. Ja. Dat daar is de kapotte vaatwasser. Helemaal top als mijn omschrijving van het euvel de lading meteen dekt. Hoppa; pomp vervangen. Klaar. Maar, huh? Nee wacht even, nu ook de oven nog meneertje tandpastasmile. Staat niet op uw briefje? Uhh, nou, op de mijne wel! Dus..

Luister eens even zeg ik (oké, heb het geheel een klein beetje aangedikt). We aten met kerst al geen afgebakken broodjes (ach gut wij), de pasteitjes moesten in de pan (afzien). En onze lievelings lasagne hebben we al die tijd óók nog moeten missen (méééén je niet).

Je laat me toch niet in de steek nu zeker? Ahh? Kleine moeite lijkt me? Koffietje nog dan? Zwart was het toch hè? Yes, zojuist een extra glimlach ontvangen van Mister fixit.

Niet op zijn briefje? Tssss, kom nou! Dattieeensopschiet! Gelukt na veel gezwoeg; nieuw oven onderdeel met spoed in bestelling.

Later in de middag: telefoon. Dag mevrouw, hier de reparateur. Ik kom voor uw oven, ben er over 15 minuten ben in de buurt, alles in Tilburg vandaag. Oké. Onderdeel al gevonden dus denk ik nog. Top!

Deurbel: Huh? Een hele andere man van hetzelfde bedrijf staat voor ik het weet in mijn keuken en is duidelijk not (!) amused als ik hem vertel dat die oven al geregeld gaat worden door zijn leuke collega van vanochtend. *is óverduidelijk níet blij met de nog niet gecommuniceerde actie van zijn collega*. Niet geheel professioneel in het bijzijn van een klant, zegt mijn mimiek hem loud ‘n clear. Of ik nog weet hoe die collega heet? Hè, acuut vergeten, wat vervelend nou zeg.

Het begint langzaam te dagen. Het stond dus écht niet op het briefje van die knul vanochtend. Nu vind ik hem nòg leuker; mijn held met zijn goodwill-dinges.

De volgende keer mag hij best lekker lasagne blijven eten, of het nou op zijn planning staat of niet..


Lonneke10 januari 2019
Sequence-02.00_01_33_04044.Still002-1024x576.jpg

4min

Het is een donderdagmiddag in een nieuw jaar: 2019. (2019, 2019, 2019, ik zal de komende weken in ieder geval het juiste jaartal opschrijven) De rookpluimen van de afgestoken potten, pijlen en overig knalvertier zijn uit de stad weggetrokken. De jaarwisseling is geweest, de champagne is uit de haren gewassen en het abonnement op de sportschool wordt maar weer eens afgestoft.

Het is een nieuw jaar, voor mij is dit het zevende jaar dat mijn naam ingeschreven staat in het de registers van het gemeentehuis van Tilburg. In de herfst van 2012 ben ik naar de lelijkste, mooie stad van Brabant gekomen. Toen met het idee om mijn studie Journalistiek te beginnen en af te ronden om vervolgens terug te keren naar de Randstad.

Inmiddels ben ik ruim zesenhalf jaar verder, heb ik nog geen studie afgerond en heb ik al helemaal niet de intentie om terug te keren naar de Randstad. Een kwart van mijn getelde lentes heb ik in Tilburg geleefd. Een Tilburg dat voor mij veel heeft betekend, betekent en gaat betekenen.

Ik zie progressie, ik zie langzaam weer een trotse glimlach op de gezichten verschijnen. Waar in 2012 de straten grijs waren, worden ze nu in oranje-groen geschilderd. Ik zie talent dat eerst naar de Randstad wilde om het daar te maken, in Tilburg blijven. Ik zie het lef van Tilburgers, die met een ‘willekeurig gekozen vinger’ in de lucht naar de Randstad zwaaien.

Ik zie Draaimolen het beste festival van het land organiseren, ik zie de tandem van evenementenkrachtpatser Mojo en poppodia 013 een lustrum vieren met WOO HAH!. Ik zie het Doolhof (Dolores) in het oude postkantoor, inclusief rooftopbar. Een stad als Tilburg laat haar tanden zijn, maakt gebruik van het gigantische talent dat zijn eigen textiel aan het ontwikkelen is.

Weet je? Ik hoef helemaal niet weg uit Tilburg, ik ben stiekem verliefd geworden op de willekeur aan infrastructuur, aan de onsamenhangende gebouwen in verschillende wijken. Ik begrijp waarom mensen buiten Tilburg het een lelijke stad vinden; Den Bosch en (ik ga nu vloeken in de tent) Breda zijn op het oog mooier. Maar Tilburg heeft iets rauws, als een ruwe diamant die geslepen moet worden om te glanzen. En soms doet dat pijn, soms ben je het niet eens met de manier waarop de diamant geslepen wordt. Soms ben je het niet eens met keuzes die gemaakt worden – door je buurvrouw, door de persoon die voor je in de wachtrij voor de kassa staat, door de gemeente.

Maar zolang ik die glimlach op de gezichten van de ruim 200.000 Tilburgers groter zie worden, hoef ik niet weg en kan ik hier nog jaren blijven…
Een gezond en gezegend 2019 gewenst!

 


Janneke Verhoeven14 december 2018
grocery-store-2119702_960_720.jpg

4min

Vanuit mijn ooghoek zie ik het wel hoor. U grijpt uw kans en schuift snel een plekje op in de kassarij! Schuifelend en sneaky. Terwijl de meneer die even opzij stapte om nog een aanbieding mee te pikken netjes weer achter u aansluit. Het is een ongeschreven ‘kassa-rij-regel’ mevrouw. Deze meneer stond dus nog steeds in de rij. Maar, u lapt dat ongegeneerd aan uw laars (lees in uw geval: orthopedische schoen) dringt voor en komt er nog mee weg ook. De toon is gezet daar in die kneuterige Tilburgse supermarkt.

Mijn zoon helpt me enthousiast mee de boodschappen uit mijn mandje op de lopende band te zetten. Huppelend, en (oké) een beetje stuiterend. Na een hele dag school (de buitenlucht al ruikend, maar toch nog geduld moeten hebben) lach ik hier van binnen om. Hij snakt naar dat glas ranja met een koekje, dat wéét ik. En tóch helpt hij me zónder zeuren mee. Ik geniet ervan.

Dat hij even tegen uw prei aanbotst gaat geheel ongecontroleerd. In de zin van: per ongeluk. Als blikken konden doden dan lag hij daar nu nog op die vloer in de supermarkt. Wat een zuur gezicht trok u! Het arme kind werd er spontaan lijkbleek van. Dit maakte dat ik hem nu eens níet aanspoorde ‘sorry’  te zeggen. Ik mompelde nog snel iets onverstaanbaars tegen u, maar dat was echt puur voor de vorm. De akelige lach die u me gaf kwam er nog ‘geperster’ uit dan de inhoud van uw flesje verse jus.

Waar ik anders altijd denk: Ach, kijk nou, een bejaarde met hoog knuffelgehalte, gaat u maar even voor met uw paar boodschapjes. Denk ik nu: No way granny! Met uw prei en doosje druiven blijft u maar lekker achter me staan. Helaas, u heeft uw gunfactor zojuist compleet laten varen.

Als we nu zouden kwartetten dan zou u zien dat er vier groepen te onderscheiden zijn: De hangbejaarde, de lok-bejaarde, de hippe bejaarde. En dan viel u voor mij overduidelijk in de categorie: de nep-bejaarde. Een kwartet gebruik ik soms lekker als milde, heerlijke (ontkennende) variant van ‘in hokjes denken’. Nou en!

Mag ik van jououou…. Van de bejaarden… de neppe, met die prei? Kwartet!

Mevrouw, ik wens u oprecht veel plezier nog vandaag, met uw prei en doos druiven! Maar ik ga nu lekker naar ons glas ranja en het ‘hoe-was-het-vandaag-op- school?-moment’, zonder mijn plek in de rij aan u af te staan, eigen schuld.

Weet u Mevrouw, het is eigenlijk net als met Sinterklaas: het gaat puur om het geloven. Bij mijn oma wíst iedereen: dit is de échte! U bent vàst ook een goede hoor, maar wel overduidelijk een ‘hulp’.


Redactie WijZijnTilburg28 november 2018
The_Christmas_House-1024x768.jpg

2min

Hoor wie klopt daar kind’ren, het is de stadswacht. Of je per direct je kerstversiering uit het zicht wil verwijderen. Kerstlampjes en andere lichtgevende prullaria, anders dan Sinterklaasversiersels, zijn tot 6 december namelijk niet toegestaan. Althans als we de brief moeten geloven welke woensdagavond in “Heel Tilburg in een groep” verscheen.

In de brief staat aangegeven dat het een maatregel is die nodig is om de feestdagen duidelijk gescheiden te kunnen houden. Hou je je niet aan deze regel van riskeer je een boete van wel 132 euro wegens “kerstoverlast”.

Bron: Centrum Tilburg

Wethouder Erik de Ridder heeft inmiddels via Facebook bevestigd dat iedereen die de brief heeft ontvangen er vriendelijk om mag lachen en zich geen zorgen hoeft te maken. Het betreft geen brief van de Gemeente Tilburg, maar is een grap.


Janneke Verhoeven15 oktober 2018
505c9f10383245.5602fd59f2fb1.png

4min

Ik vind het, al jaren, een verbazingwekkend, bijzonder fenomeen. En dat komt gewoon, omdat ik het niet helemaal begrijp. Nooit begrepen heb ook. Van de andere kant dóe ik er ook niks aan om dit te veranderen hoor. Heb er bijvoorbeeld nog nooit naar gevraagd: ‘Hey, beste Meneer-de-hangman, vertel mij nou eens… ?’. Maar de vraag is: moet ik het wel wíllen begrijpen? Misschien is het er nou eenmaal eentje uit de categorie ‘Let it be’..? Ieder z’n ding! Foto: Ingrid Arnou

Ik heb het hier natuurlijk over dat wat iedereen (onbewust) ziet: ‘de-wachtende-voor-de-winkel-man’. Gedoogbeleid is AAN.

Signalement: Middelbare leeftijd, rechtop staand of verveeld hangend, rustig rondkijkend, ogenschijnlijk alle tijd hebbend, soms een sigaretje rokend, meestal pal naast de ingang staand of nonchalant tegen het raam leunend.

Hij staat daar. Te staan. And that’s it.

Ik denk dan: Joh! Maak een keus! Ga gewoon mee die winkel in, struin lekker je ‘eigen’ winkels af, Óf ga ondertussen vast aan de koffie of borrel ergens. Thuisblijven kan ook by the way. Maar dit?!

Maar, misschien ís dit dus wel zijn keus. Bedenk me dan steeds: Waa-rom? Met grote W. Terwijl dat niet aan mij is natuurlijk. Want ondanks het, sorry, altijd iets somber ogende beeld (subjectieve observatie mijnerzijds) kan die man dus bést de gelukkigste man op de wereld zijn! Omdat hij bijvoorbeeld eindelijk op slinkse wijze heeft bereikt dat zijn vrouw zijn kledingadvies niet meer wíl! Omdat hij knettergek wordt van haar eeuwige pashokjes-gezeik over dat ene vetrolletje of de 86ste vraag om bevestiging dat oud roze haar toch echt niet te flets maakt. Hij viert daar, al hangend, misschien wel zijn eigen stille feestje, his secret silent disco..

Het is iets wat zo stilletjes aan bij het Tilburgse stadsbeeld hoort. Ik denk zelfs dat ik ze zou missen die rustig wachtende mannen. Het geeft inmiddels een vertrouwd gevoel. Ze verdienen eigenlijk zelfs een ‘bedankt-dat-je-er-bent-vent-high-five’ van heel winkelend Tilburg.

Lieve mensen, zullen we dat gewoon met z’n allen gaan doen? Bij elke man die er staat? Vanaf nu? Ahhh?

Dan hebben ze misschien een wat vrolijker tijdverdrijf, gaat de tijd iets sneller voor ze, stijgt het spontane interactiegehalte met onbekende en dan lachen ‘ze’ misschien wat vaker   😉

Kleine moeite lijkt me, ze staan er immers tóch!

Volg Janneke ook op facebook: ‘Little Things Enzo‘, by Jans


Janneke Verhoeven12 oktober 2018
dsc_0099.jpg

4min

Ik vind het, al jaren, een verbazingwekkend, bijzonder fenomeen. En dat komt gewoon, omdat ik het niet helemaal begrijp. Nooit begrepen heb ook. Van de andere kant dóe ik er ook niks aan om dit te veranderen hoor. Heb er bijvoorbeeld nog nooit naar gevraagd: ‘Hey, beste Meneer-de-hangman, vertel mij nou eens… ?’. Maar de vraag is: moet ik het wel wíllen begrijpen? Misschien is het er nou eenmaal eentje uit de categorie ‘Let it be’..? Ieder z’n ding!

Ik heb het hier natuurlijk over dat wat iedereen (onbewust) ziet: ‘de-wachtende-voor-de-winkel-man’. Gedoogbeleid is AAN.

Signalement: Middelbare leeftijd, rechtop staand of verveeld hangend, rustig rondkijkend, ogenschijnlijk alle tijd hebbend, soms een sigaretje rokend, meestal pal naast de ingang staand of nonchalant tegen het raam leunend.

Hij staat daar. Te staan. And that’s it.

Ik denk dan: Joh! Maak een keus! Ga gewoon mee die winkel in, struin lekker je ‘eigen’ winkels af, Óf ga ondertussen vast aan de koffie of borrel ergens. Thuisblijven kan ook by the way. Maar dit?!

Maar, misschien ís dit dus wel zijn keus. Bedenk me dan steeds: Waa-rom? Met grote W. Terwijl dat niet aan mij is natuurlijk. Want ondanks het, sorry, altijd iets somber ogende beeld (subjectieve observatie mijnerzijds) kan die man dus bést de gelukkigste man op de wereld zijn! Omdat hij bijvoorbeeld eindelijk op slinkse wijze heeft bereikt dat zijn vrouw zijn kledingadvies niet meer wíl! Omdat hij knettergek wordt van haar eeuwige pashokjes-gezeik over dat ene vetrolletje of de 86ste vraag om bevestiging dat oud roze haar toch echt niet te flets maakt. Hij viert daar, al hangend, misschien wel zijn eigen stille feestje, his secret silent disco..

Het is iets wat zo stilletjes aan bij het Tilburgse stadsbeeld hoort. Ik denk zelfs dat ik ze zou missen die rustig wachtende mannen. Het geeft inmiddels een vertrouwd gevoel. Ze verdienen eigenlijk zelfs een ‘bedankt-dat-je-er-bent-vent-high-five’ van heel winkelend Tilburg.

Lieve mensen, zullen we dat gewoon met z’n allen gaan doen? Bij elke man die er staat? Vanaf nu? Ahhh?

Dan hebben ze misschien een wat vrolijker tijdverdrijf, gaat de tijd iets sneller voor ze, stijgt het spontane interactiegehalte met onbekende en dan lachen ‘ze’ misschien wat vaker   😉

Kleine moeite lijkt me, ze staan er immers tóch!

Volg Janneke ook op facebook: ‘Little Things Enzo‘, by Jans


Janneke Verhoeven17 september 2018
Schermafbeelding-2018-09-17-om-09.59.40.png

5min

Met uw krantje onder de arm en het kopje thee wiebelend in de hand stapt u ogenschijnlijk zelfverzekerd, bijna parmantig, de druk bezette ruimte binnen. De zwemles van zoonlief is hier, in het zwembad van deze Tilburgse zorgomgeving; ‘De Leijhoeve’. Het hok waar u binnenstapt is een soort lachwekkend broeikaseffect-gebeuren. Vol kletsende, tevens koffie of wijn(!), drinkende ouders. Allemaal even trots op hun zwemmende kind.

Hallo.. zegt u met uw krakerige stem, ze zeggen dat ik hier ergens naar buiten kan. Want daar zitten ‘ze’ allemaal in het zonnetje. Ik zie een twinkeling in uw ogen, terwijl u het over de zon heeft. Welke kant is het op? Vraagt u zachtjes.

U zoekt de tuin. U heeft namelijk opgevangen dat het daar fijn is. Piekfijn verzorgd, lippen rood gestift, met een klein beetje ‘uitschiets’ op rechts. De lichtblauwe oogschaduw is dik en duidelijk te vaak aangebracht. Charmant in zondagse rok op deze doordeweekse dinsdag. Uw grijze haren met beleid gekamd en in een knot, inmiddels weer helemaal back en hip, op uw hoofd gebonden. De rimpels tussen uw wenkbrauwen laten zich eigenlijk beter omschrijven als diepe groeven. U heeft zichtbaar vaak gefronst of zeer bedenkelijk gekeken. Tenminste, dat vermoed ik. Maar was dat altijd al zo? Door het leven op zích? Of komt het door deze, wellicht nieuwe en mogelijk angstige, fase in uw leven?

Ik loop met u mee, u komt als vanzelfsprekend in mijn arm. Ik vraag u of u hier pas woont. U kijkt me vertwijfeld aan alsof u druk bent met bedenken; wíe is dit ook al weer? U lacht, voor mijn gevoel om dit te verdoezelen.. bewust of onbewust. Er komt geen antwoord. U zwijgt. Maar de vragende ogen blíjven stiekem toch. We zijn bijna bij de tuin Mevrouw, zeg ik. De tuin? Zie ik u denken; en wat gaan we daar dan doen?

Ik besluit u los te laten, want u stapte zo zelfverzekerd naar ons toe, u wil het zélf regelen. De regie voelen. Ik wijs naar het terras, naar de zon. Ik laat u alleen gaan. Iets met waardigheid en het die vooral laten behouden. U heeft duidelijk geen idéé waar u bent. Maar u zegt me gedag en bedankt me, alsof u nog precíes weet waarvoor ook alweer.

Als een idioot stoor ik de receptioniste in haar gesprek om nú meteen te melden dat deze Mevrouw waarschijnlijk de afdeling heeft verlaten, terwijl dit niet de bedoeling was. En dat ik niet wil dat ze met haar kopje thee per ongeluk het terras achter zich laat en nietsvermoedend in het grote, boze park zal belanden. Met een stevige blik knikt de jonge meid. Die snapt het. En in no-time is er een zorgcoach in beeld die al snel arm in arm met Mevrouw (laten we zeggen ‘van Zon’) weer voorbij sloft. Richting de deur. De deur met de code. De code die daar niet voor niks nodig is.

Ik groet u twee minuten later tijdens het passeren en wens u een prettige avond. U wenst mij hetzelfde, met een lege blik in uw ogen. In het voorbijgaan hoor ik u tegen de verzorgster zeggen.. ik weet het niet… ik heb die dame nog nooit gezien. U haalt daarbij uw schouders op.

Lieve Mevrouw, ondanks alles lijkt u zo krachtig. Ik hoop dat u in uw leven die twinkeling vaak in uw ogen heeft gehad. En dat die er nog vaak mag zijn. Al is het dan op een andere manier, misschien van kortere duur en op basis van een niet te plaatsen maar mogelijk tóch goed en puur gevoel.

Ik wens dat die twinkeling het alsjeblieft nog vaak mag winnen van die lege, kille andere blik.

Want die twinkeling Mevrouw… die staat u werkelijk prachtig!


Janneke Verhoeven22 augustus 2018
WhatsApp-Image-2018-08-22-at-21.17.58-1024x576.jpeg

4min

Zo! De kinderen rennen blij door de fonteintjes op de Heuvel en ik nestel me in de stralende zon op een bank. Ik ben met een verse jus in de zachte kussens neergeploft.

Ik kijk om me heen. En zie jullie. Twee frisse tortelduifjes in spé. Ik aanschouw en ik lach.

Eerste date schat ik in. Leuk! Beiden netjes (maar vlot) gekleed voor een stijlvolle lunch op een zonovergoten terrasje. De sfeer van het aftasten is voelbaar aanwezig; voorzichtig oogcontact, een verlegen lach. Hij legt snel een stiekeme hand op je arm. Hij snapt het. Ik zie hoe heel even jouw adem stokt en hoe je hier speels de aandacht van af weet te leiden. Je bent afwachtend met bestellen. Ik zíe je denken: Help, ik móet een wijntje hebben, gewoon één glas! Shit, gaat hij nou éérst nog aan de koffie?? Maar zachtjes zeg je: voor mij ook een koffie alstublieft, zwart.

Hij is even naar het toilet. Jij pakt snel je telefoon en voert het kortste gesprek éver. Ik hoor je hardop fluisteren: Suus, ik zei het je! Dit is hem! Bel je straks nog. Doei! Een brede, ontspannen lach volgt om vervolgens snel je telefoon weg te stoppen en je weer in je nog íetwat stugge date-houding te storten. Want: he’s back. Jouw hunk!.En jij hebt hem in gedachten al làng doorgestuurd naar de volgende ronde. Maar Hey, No Way dat je dat laat merken. Playin’ hard to get. Dàt is jouw plan!

Maar dan is er, als donderslag bij heldere hemel, ineens geen stukje stijl meer te herkennen in dit geheel. Weg plan! High heels of niet: je staat op, rent, fladdert en springt over het terras. Je haren door de war, je voet zwikt om, de koffie valt om en je slaat als een dolle om je heen. Alle blikken zijn op je gericht.

Eindelijk na een minuutje: doel bereikt. Hij is weg, die (f#kking!) wesp. Je zucht, bloost, lacht en zegt: ja sorry.. wespen.. daar ben ik geloof ik niet zo goed in.

Maar lieve schat, hij hóórt jou al làng niet meer. Hij is overduidelijk compleet als een blok voor je gevallen. Want: hij zag net een pure jij. Weg masker, weg rol. Hij zag jóu! En dat staat los van je fantastische wespentaille, dat je bloedmooi bent is echt maar bijzaak. Glunderend hangt hij vervolgens als de zoetste honing om je heen. Hij veegt met een hand je haar uit je gezicht. In slowmotion, net als in de film..

Wesp is weg en je date is weg van jou. Wat wil je nog meer?

Ik zie mijn jongens samen met een hele bubs andere kinderen nog lekker door het water rennen. Genietende ouders en grootouders kijken toe. Wàt een feestelijke fonteintjes toch.

Ik neem nog een slok van mijn koele, verse jus, glimlach in mezelf en vraag me af wie er hier nou eigenlijk speelser is; Een blij fontein-springend-kind? Óf misschien tóch Miss High heels herself…?

 


Rob van Steen9 juli 2018
Galgeven-1024x576.jpg

4min

De redacteur van Wij Zijn Tilburg belde me, dat het wel weer eens tijd werd voor een aardige column over Tilburg. Ik bedacht me dat ik het woord ‘Tilburg’ tot een jaar of acht geleden hoogstens eens per kwartaal hoorde en dat dit nu elk uur meerdere keren langskomt. Tilburg, Tilburg, waar ik niet geboren ben.

Wat me eraan doet denken dat het toch echt tijd is voor een nieuw, hedendaags en all-inclusive volkslied. Ik ben dan wel behoorlijk Brabants, toch voel ik me buitengesloten als ik dit lied sta mee te brallen. En niets kwaads over Guus’ nieuwe creatie hoor, maar die is niet echt meezingbaar. Dus voel ik al weer een prachtidee voor een nieuwe competitie op komen borrelen. 

Al is het wel de vraag waar dat nieuwe volkslied over zou moeten gaan. Over shoppen bij de Katterug en het Koningsplein of over golfen bij Prise d’Eau. Over de ontwikkelingen van de Aabe, de Heyhoef en de Zijderoute van Versteijnen? Ik weet niet wat jij ziet, het is maar net hoe je kijkt. Iedereen beleeft de stad op zijn of haar eigen manier. 

Koningsplein

Vanuit je nieuwe villa aan de Bredaseweg is je blik op de wereld niet hetzelfde als vanaf het balkon van je galerijflat aan de Bartokstraat. Hoewel, dat ligt er maar net aan welke kant je opkijkt. Het mooie van beide plekken is dat je binnen twee minuten buiten bent. Ik hoor mensen wel eens discussiëren over de schoonheid van Tilburg. Dat de schoonheid van binnen zit, juist niet van buiten. Maar die hebben dus ongelijk. 

Stap op je fiets en ga consequent een willekeurige kant op en in no time sta je in het buitengebied. Elke week ren en fiets ik via de Hoevenseweg en de Oisterwijkse Baan naar de velden, de bossen en de vennen ten oosten van de stad. Natuurlijk, er zijn vast mensen op de Besterdring die de wijk niet uitkomen. Al kan ik me dat bijna niet voorstellen, iedereen vlucht toch wel eens de stad uit? Tilburg Zingt, Hap Stap, Full Moon en de Kermis. Soms wordt je haast gek van al dat gefeest op onze straten en pleinen. 

Ik zag laatst binnen een half uur zowel een vrijgezel in een jurk op een bierfiets bij de Heuvel, als een dorstig ree aan de rand van het Galgeven. Over de schoonheid van Tilburg kan je twisten? Ik zou het wel weten.