HANGMANNEN

HANGMANNEN

Ik vind het, al jaren, een verbazingwekkend, bijzonder fenomeen. En dat komt gewoon, omdat ik het niet helemaal begrijp. Nooit begrepen heb ook. Van de andere kant dóe ik er ook niks aan om dit te veranderen hoor. Heb er bijvoorbeeld nog nooit naar gevraagd: ‘Hey, beste Meneer-de-hangman, vertel mij nou eens… ?’. Maar de vraag is: moet ik het wel wíllen begrijpen? Misschien is het er nou eenmaal eentje uit de categorie ‘Let it be’..? Ieder z’n ding!

Ik heb het hier natuurlijk over dat wat iedereen (onbewust) ziet: ‘de-wachtende-voor-de-winkel-man’. Gedoogbeleid is AAN.

Signalement: Middelbare leeftijd, rechtop staand of verveeld hangend, rustig rondkijkend, ogenschijnlijk alle tijd hebbend, soms een sigaretje rokend, meestal pal naast de ingang staand of nonchalant tegen het raam leunend.

Hij staat daar. Te staan. And that’s it.

Ik denk dan: Joh! Maak een keus! Ga gewoon mee die winkel in, struin lekker je ‘eigen’ winkels af, Óf ga ondertussen vast aan de koffie of borrel ergens. Thuisblijven kan ook by the way. Maar dit?!

Maar, misschien ís dit dus wel zijn keus. Bedenk me dan steeds: Waa-rom? Met grote W. Terwijl dat niet aan mij is natuurlijk. Want ondanks het, sorry, altijd iets somber ogende beeld (subjectieve observatie mijnerzijds) kan die man dus bést de gelukkigste man op de wereld zijn! Omdat hij bijvoorbeeld eindelijk op slinkse wijze heeft bereikt dat zijn vrouw zijn kledingadvies niet meer wíl! Omdat hij knettergek wordt van haar eeuwige pashokjes-gezeik over dat ene vetrolletje of de 86ste vraag om bevestiging dat oud roze haar toch echt niet te flets maakt. Hij viert daar, al hangend, misschien wel zijn eigen stille feestje, his secret silent disco..

Het is iets wat zo stilletjes aan bij het Tilburgse stadsbeeld hoort. Ik denk zelfs dat ik ze zou missen die rustig wachtende mannen. Het geeft inmiddels een vertrouwd gevoel. Ze verdienen eigenlijk zelfs een ‘bedankt-dat-je-er-bent-vent-high-five’ van heel winkelend Tilburg.

Lieve mensen, zullen we dat gewoon met z’n allen gaan doen? Bij elke man die er staat? Vanaf nu? Ahhh?

Dan hebben ze misschien een wat vrolijker tijdverdrijf, gaat de tijd iets sneller voor ze, stijgt het spontane interactiegehalte met onbekende en dan lachen ‘ze’ misschien wat vaker   😉

Kleine moeite lijkt me, ze staan er immers tóch!

Volg Janneke ook op facebook: ‘Little Things Enzo‘, by Jans

Janneke Verhoeven

Janneke Verhoeven (39). Getrouwd, trotse moeder van twee jongens en verpleegkundige van beroep. Zij verhuisde rond haar 20ste vanuit het fijne Loon op Zand naar de grote, bruisende stad Tilburg. En.. ze bleef! Met veel plezier schrijft ze over de ‘kleine dingen die het doen’. Want: ze zijn overal; de mensen, de emoties en daarmee de situaties die niet onopgemerkt mogen blijven. Over de pure, alledaagse momenten die, als je niet uitkijkt, in een ‘split second’ alweer voorbij zijn. (En dès sunt, toch?). Janneke hoopt stiekem een glimlach in combinatie met een vleugje herkenbaarheid bij de lezer op het gezicht te toveren.

X