HG

Dinsdagmiddag, spoedbezoekje aan de supermarkt. De Jumbo, bij de Aabe-fabriek. Wat een heerlijke plek om je boodschappen te doen; alles in de buurt. Maar goed, snel dus nog even de dingen halen die ik steeds opnieuw vergeet. Caviavoer, tandenpasta en nog een paar dingen. Komt omdat ik het vertik een lijstje te maken. Vind ik gewoon suf (lees: ontkenningsfase). De een kijkt ‘Omroep Max’ en ik doe mijn boodschappen zonder een lijstje te gebruiken. Ik voel me eigenwijs vrij om mijn eigen vorm van geheugentraining te kiezen. Of dat nou slim is of niet. Het trok eigenlijk nooit meer bij na mijn zwangerschappen.

Dat dus.. Ach ja. Als dat alles is..

Daar staan ze dan samen. In de rij van de schoonmaakspullen. Hij een legergroene afritsbroek gecombineerd met een tijdloze ruitjesblouse. Zij een nostalgische spijkerstof overgooier met pantysokjes. Haar combinatie nonchalant afgemaakt met de tegenwoordig wederom hippe blauw-witte doucheslippers. Sjef en ‘onze’ Toos. Staan lekker hardop te bekvechten. Geen van beiden kijkt om zich heen in de zin van: wat zouden andere mensen hiervan denken? Ze hebben er duidelijk volledig ‘schijt aan’. En dat mag ik wel!

“Toos, dè spul vatte nie war, dè werkt nie vur die-je schimmel”, snauwt Sjef haar toe. “Wè nie?”, zegt Toos. “Ik gao dè wél doen, want ons Marie heejtok gedaon zeese, en die heej vort un schôn muurke in de does”.

“Ik vat gín HG Toos! Jullie-en Marie kan de pot op meej dr schôn muurke. En aaners doedet vort mar zelluf ok”.

Diepe zucht door Sjef. Toos gooit er nog even een harde en flink geïrriteerde, “Och, houw toch oew bakkes gij” uit. Ik moet erom lachen. Zachtjes. En de vrouw naast mij ook, ze knipoogt naar me. Een rij verderop hoor ik ze nóg. Heer-lijk! Ik krijg er een soort van ‘Man-Bijt-Hond-Gevoel’ van. Puur, eerlijk, alledaags; gewoon zoals het is! En niet mooier dan dat.

Ik denk dat ze dit zo met alles doen. Ook thuis. “Sjef! Vatte gij nou alwir tweej kuukskes bij oew bakske?”. Mooi man, maar tegelijkertijd dus ook de reden dat ik weer eens volledig ben afgedwaald van mijn strak ingezette focus slash geheugentraining. Shit, tandenpasta vergeten. Afgeleid. En ik ben dus alweer thuis. Haha, zo gaat dat dus.

Als beelddenker zie ik natuurlijk weer van àlles voor me. (En geloof me, dat is níet altijd fijn! Maar oké, deze keer valt het mee). Nu dus hun huis met van die nostalgische bruin-rood gekleurde prik-kleedjes op de eettafel met daarop een zware, glazen groene asbak. Heerlijke tegeltjes aan de wand met oldschool spreuken; ‘Oost West Thuis Best’. Geen moderne: ‘In dit huis hebben we lief, lachen we met elkaar’ enz. enz. voor onze Sjef en Toos.

Niet te vergeten zie ik nog een een grote vogelkooi voor me, helemaal achter in de tuin. Waar Sjef zich met regelmaat terug kan trekken in de buitenlucht. Naar zijn vogeltjes kijken in stilte.. éven gewoon ‘hummel’ niks aan z’n hoofd.

En geef hem eens ongelijk 😉

Janneke Verhoeven

Janneke Verhoeven (39). Getrouwd, trotse moeder van twee jongens en verpleegkundige van beroep. Zij verhuisde rond haar 20ste vanuit het fijne Loon op Zand naar de grote, bruisende stad Tilburg. En.. ze bleef! Met veel plezier schrijft ze over de ‘kleine dingen die het doen’. Want: ze zijn overal; de mensen, de emoties en daarmee de situaties die niet onopgemerkt mogen blijven. Over de pure, alledaagse momenten die, als je niet uitkijkt, in een ‘split second’ alweer voorbij zijn. (En dès sunt, toch?). Janneke hoopt stiekem een glimlach in combinatie met een vleugje herkenbaarheid bij de lezer op het gezicht te toveren.