Koningsdag vol blinde vlekken en dode hoeken

27 april doen Koning Willem Alexander en zijn lieftallige familie Tilburg aan. Dat is natuurlijk helemaal prachtig. Zelfs wanneer je je bedenkt dat Koning Willie slechts een verzonnen typetje is, denk ik toch dat hij het koude gerstenat niet kan weerstaan op deze dag. De koninklijke familie zal een tocht afleggen door 13 Tilburgse gebieden in zowel de letterlijke als metaforische zin. Het wordt een heftig gedirigeerd avontuur om zo alles wat Tilburg Tilburg maakt uit de doeken te doen, maar daar gaat het mis, want ze krijgen Tilburg achter tralies te zien. De koninklijke familie maakt onbewust een dierentuin van Tilburg waarin alles en iedereen vastzit aan een ketting der degelijkheid.

De volledige route is leuk hoor, maar ik weet heel zeker dat wanneer de koninklijke trein aankomt op het station, er niemand zal zijn die ‘DAKLOZENKRANT! DAKLOZENKRANT!’ over het stationsplein buldert. Laat dat nou het enige echte ‘welkom thuis’ zijn voor alle studenten die na het weekend met een koffer vol schone was huiswaarts naar hun kamertjes keren. Niemand zal Maxima om een euro, of ‘een centje’, vragen op het station en niemand zal proberen een boomerang kaartje te slijten aan Alexia. Ik begrijp dat de stad smetteloos moet zijn tijdens zo’n dag, maar een stad is net zo goed zijn daklozen als dat het zijn kunstacademie en zijn vluchtelingenopvang is.

Het liefst zou ik Willem-Alexander een stuk of vier Schrobbelèrs in zijn nek gieten en hem dan om twee uur ’s nachts loslaten op de Korte Heuvel. Ik zie hem al staan, Zijne Koninklijke Hoogheid in het gangetje van De Nacht. Twijfelend. Terwijl hij met een scheef oog naar de foto’s van dames met blote borsten en slagroom kijkt. Het is slechts zijn lactose-intolerantie die hem tegenhoudt. Zodra hij bij Café Brandpunt belandt, heeft hij al zeker zes minuten meer matige accordeonmuziek gehoord dan dat hij ooit verwachtte tijdens zijn majestueuze tripje door Tilburg, want Tilburg is net zo goed zijn muzikale zwervers als dat het zijn uitgaansleven is. Hij heeft al een halve kapsalon op bij Tropical waar hij twee gratis hotwings kreeg van de Turkse man achter de kassa, want hey, het is toch de Koning hè. Hij vervolgt zijn tocht in een dampende knoflookwalm door de winkelstraat waar de half aangeklede en onthoofde mannequins hem nawuiven.

Ik wil hem goed aangeschoten onder de Promenade laten wandelen en hem horen denken waarom Tilburg in godsnaam ooit zo’n lelijk ding heeft gebouwd. Voordat hij een goed antwoord bedacht heeft, wordt hij afgeleid door twee dronken skaters die hun grinds oefenen op de lange betonnen traptreden van de Hogeschool voor de Kunsten. Een van de twee vernaait per ongeluk zijn ollie en belandt met een doffe klap op de grond. Een luidkeelse ‘kut, godverdommese hoeren’ vult de donkere nacht en tovert een kleine glimlach op het gezicht van onze Koning. Een vallende en scheldende skater heeft namelijk iets magisch. En die magie vang je niet door een groepje wilde Tilburgers drie trucjes te laten doen op hun BMX volgens een strak schema. Tilburg is namelijk net zo veel zijn urban sports scene als dat het zijn gescheld in diezelfde scene is.

Zoals ik al zei, snap ik verdomd goed dat alles van een leien dakje moet gaan en dat gaat ongetwijfeld ook gebeuren. Het is alleen jammer dat alles zo enorm opgepoetst en belicht wordt waardoor we de prachtige blinde vlekken en dode hoeken van mijn geliefde Tilburg een beetje uit het oog verliezen. Al het oranjegeweld van die dag mag van mij best drie seconden overstemd worden met de woorden ‘DAKLOZENKRANT! KOOP HIER UW DAKLOZENKRANT!’

Redactie WijZijnTilburg

Wij Zijn Tilburg is een nieuw stadsplatform dat door liefhebbers van Tilburg wordt bijgehouden. Onze liefde voor stad uit zich in de vorm van de laatste nieuwtjes, eigen geproduceerde videoprogramma’s, interviews met ondernemers, blogs, routes en nog veel meer.