Tilburg op zijn puurst: niks meer aan doen

Tilburg op zijn puurst: niks meer aan doen

Waarom mensen zo van Tilburg houden? Nou, dat is het gevoel!

Er heerst namelijk, denk ik, als basis een goed soort van ‘WIJ-gevoel’! Gecombineerd met een heerlijke onuitgesproken vorm van optimale nuchterheid.

Dit maakt samen dat de onzichtbare ondertiteling bij de doorsnee Tilburger voor het grootste gedeelte dan ook neerkomt op: ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’.

‘Wij-gevoel’ dus. Met wel even een korte uitleg erbij.

Want; ik doel dus juist níet alleen op de momenten dat de oranjegekte compleet losbarst in de stad. Of dat de kermis een feit is, inclusief het feestgedruis in b.v. het ‘Stadhuisstraatje’.

Ook doel ik niet op de massaal gevulde terrassen aan de rand van de fonteintjes op de Heuvel. Waar tientallen kinderen gezamenlijk genieten van deze nostalgische verkoeling. Terwijl de ouders (als gezellige kuddedieren) lekker van hun wijntje zitten te nippen en dit prachtige waterballet aanschouwen.

Nee! Het wij-gevoel hóeft niet altijd groot te zijn, zoals misschien wel de beeldvorming is die daarbij past.

Het zit juíst ook in de simpele, kleine dingen. De momenten dat ik bijvoorbeeld slenter over de markt op d’n Besterd. En dat ik geniet van de enthousiaste marktkoopman die luid en gepassioneerd zijn ‘appelesienen veur un uuro’ aanprijst.

Of bijvoorbeeld het spontane moment dat twee dames in de bus het gewillige slachtoffer zijn van de slappe lach. En dat iedereen binnen een straal van 5 meter hier zichtbaar van geniet. (Óf zich er juist compleet aan stoort). En dat er dan huilend van het lachen klinkt: ‘Och Sjennet vrouwke, sgaai dur nou toch ok is uit gij!’

Tot slot nog die willekeurige zaterdagochtend, als ik lekker even anoniem de stad in loop. In joggingbroek gehuld. Mijn haren nonchalant in rommelige knot bovenop mijn hoofd. Met mijn oudste zoon (hij was toen nog klein) slapend op mijn arm. Zijn gesloten ogen al dromend op mijn schouder. Dicht tegen me aan. (Ja, natuurlijk mét de bekende bijbehorende natte zever-plek op mijn jas). En de buggy met een hand klungelig vooruit duwend.

En dat dàn een bejaard vrouwtje achter me (voor de beeldvorming: met pak incontinentiemateriaal schaamteloos pronkend in haar rollatormandje) mij aanstoot.

Om vervolgens met geforceerd lage stem en al ‘spiersend’, in mijn oor te fluisteren:

“Och! Kèk toch daor, wè un schôon oog-haor heej dè menneke! Dè hek werkelijk waor nog nôot gezien. Bent er mar zuinig op mèske”.

Nou, dàn voel ik het hoor; híer hou ik gewoon zo van!

Tilburgers op z’n puurst.

Ik zeg: niks meer aan doen!

Volg Janneke gerust ook op haar facebook-pagina ‘Little Things Enzo‘ (by Jans).

Janneke Verhoeven

Janneke Verhoeven (39). Getrouwd, trotse moeder van twee jongens en verpleegkundige van beroep. Zij verhuisde rond haar 20ste vanuit het fijne Loon op Zand naar de grote, bruisende stad Tilburg. En.. ze bleef! Met veel plezier schrijft ze over de ‘kleine dingen die het doen’. Want: ze zijn overal; de mensen, de emoties en daarmee de situaties die niet onopgemerkt mogen blijven. Over de pure, alledaagse momenten die, als je niet uitkijkt, in een ‘split second’ alweer voorbij zijn. (En dès sunt, toch?). Janneke hoopt stiekem een glimlach in combinatie met een vleugje herkenbaarheid bij de lezer op het gezicht te toveren.

X