Tim Frenken21 mei 2019

4min

Dinsdag 7 mei ging de eerste schop de grond in bij Plan-t. Het bedrijvencomplex moet pal naast de LocHal aan het Stekelenburgplein gaan verrijzen. Er is plaats voor kantoren van zo’n 25 tot 35 huurders en de begane grond zal ingevuld gaan worden voor algemeen gebruik voor Plan-t zelf, als de hele Spoorzone.

September 2020 moet het geheel klaar zijn. De nieuwe huurders vallen vrijwel allemaal in de categorie creatief zakelijk, denk aan Scheepens (reclamebureau), een bedrijf welke kantoormeubilair ontwerpt en bedrijven die zich focussen op media of bijvoorbeeld datatechnologie. Volgens wethouder Berend de Vries is Plan-t echt “het kantelpunt van de Spoorzone, vanaf nu gaat het écht de goede kant op. Dit is het begin van het afmaken van de Spoorzone en van het Burgemeester Stekelenburgplein. Afgelopen maandag hebben we ook een klap gegeven op de bouw en realisatie van Mindlabs, ik ben enorm trots dat we nu steeds meer de Spoorzone kunnen gaan voltooien.”

De eerste huurders van Plan-t mochten tijdens de kick-off van de bouw een paal de grond in slaan.

Benedenverdieping
Boven in Plan-t komen dus kantoren, de benedenverdieping moet de Spoorzone gaan bedienen. Zaken waar “iedereen in de Spoorzone” iets aan heeft, bijvoorbeeld een kapper, sportvoorziening of apotheker. Daarnaast gaat restaurant Monarh er een tweede vestiging openen en ze gaan de catering voor zo’n 700 tot 900 werknemers verzorgen. De tweede vestiging van Monarh, waarvan de naam momenteel nog onbekend is wordt minder “high-end” dan de locatie aan de Bredaseweg. Het gaat breder toegankelijk worden en ook betaalbaarder, zegt eigenaar Danny Kovacevic tegenover Brabants Dagblad. ,,Met een rijker aanbod, maar vergelijkbare kwaliteit.” Het restaurant krijgt 150 zitplaatsen. ,,Iedereen kan terecht voor ontbijt, lunch en diner. Je kunt er ook je laptop openklappen en gaan zitten werken.”

Sfeerimpressie van de benedenverdieping met restaurant.

Plan-t
De naam van het nieuwe gebouw komt niet van, zoals veel mensen misschien denken, Plan Tilburg. Maar is vernoemd naar de zogenaamde apenkoptrein welke in de Spoorzone gerangeerd werd. Inmiddels rijden dit soort treinen niet meer, in 2016 vond een afscheidsrit plaats. We vonden een filmpje waaruit blijkt dat het afscheid van de trein, ook wel Mat ’64 genoemd, soms zwaar viel. Gelukkig hebben we nu dus een prominent gebouw naar de trein vernoemd.

Meer zien? Hieronder nog meer impressies!

Impressie van het Burgemeester Stekelenburgplein
Impressie van een kantoor in Plan-t

Janneke Verhoeven5 april 2018
Station-Tilburg-1024x647.jpg

5min

Daar ren je. Op het perron in Breda. Petje op, achterstevoren, kettingen om. Ik schat je een jaar of 20. Er ontbreken een paar van je boventanden en je bent duidelijk magerder dan dat je zou moeten zijn. Je kaaklijn is vlijmscherp. Als een net geslepen potlood jou zou moeten tekenen op lichtgevend wit papier, dan zou het jouw lijnen snijdend strak weergeven. Je wangen zijn diepe kuilen.

Je bent met je moeder. Zij verliest jou niet uit het oog. Ze draagt twee tassen bij zich. Vaal geworden bigshoppers met veel spullen erin; truien, een koffiemok. Ze volgt jou elke stap. En jij houdt ook haar nauwlettend in de gaten. Haar haren zijn vet en plakken als slierten tegen haar wangen. Jullie lijken zenuwachtig, allebei.

Jij rent gejaagd naar de Kiosk op het perron en vraagt aan het meisje of deze trein toch écht naar Eindhoven gaat. Ze kijkt minachtend naar je en zegt bot: “Staat op het bord, dus zal wel dan hè”. Ze had geen zin in jouw vraag? Maar ze lacht wél vriendelijk naar de volgende klant. Waarom? Je sprak haar nog wel zo netjes aan. Ze lachte je eigenlijk gewoon uit.

Ik denk dat jij je heel verantwoordelijk voelt voor jouw moeder. Jij zal er hóe dan ook voor zorgen dat die éne keer reizen met de trein goed gaat. Jij bent de man die ervoor zorgt dat het goed komt vandaag. Dat beloofde je haar immers. Je gaat er alles aan doen om haar dus niet teleur te stellen. De man met zijn missie! Deze mogelijke waarheid vul ik in. Dat gaat vanzelf..

De trein is er. Jullie stappen in. Je ogen schieten schichtig op en neer. Ik hoor je hardop (slissend) zeggen: “Dit is hopelijk de trein naar Eindhoven”. Een verkapte vraag. In de hoop dat íemand dit even wil bevestigen. Ik mis je blik, helaas. Het blijft stil. Mensen draaien zich van je weg en jij baant je als vastberaden ‘leading man’ een weg in de drukte om voor je moeder een zitplaats te regelen. Want; ze heeft zo te zien volle bak vertrouwen in jouw kunnen.

Ik zit in het tussenstuk op een wiebelig kraak-stoeltje. Jullie houden mij bezig merk ik. Het valt me op dat nét nu niet wordt omgeroepen waar we ons bevinden. Je zal je vast niet op je gemak voelen. Ik kijk de coupé in. Ik zie je ijsberen en gebukt uit het raam kijken in de hoop dat een voorbij zoevend perronbord je antwoord wil geven op jouw prangende vraag..

We razen vliegensvlug voorbij de Zeven Geitjes, de Universiteit. Het kroepoekdak komt in al zicht en ik zie van een afstand de drukte bij EVE. De mensen buiten lijken vanuit de trein op actieve mieren, die zich van A naar B verplaatsen.

En dan staan we stil. Tilburg. Centraal. Mijn stadje. Ik ben thuis. Volgende stop is Eindhoven. Ik stap uit en loop snel zoekend langs de coupé. Je bleke, ingevallen gezicht is zelfs door de vieze, met modder besmeurde treinramen direct te zien. Ik kijk je recht aan, steek mijn duim omhoog en articuleer 2 woorden: ‘Naar-Eindhoven’. Met een ja-knikkend gebaar ondersteun ik mijn boodschap. Je glimlacht naar me. En geloof me, die is zeker niet minder mooi ‘met zonder tanden’. Je lijkt opgelucht. Ik zie nog nét dat je een hand op je moeders schouder legt en naast haar gaat zitten. De trein trekt gestaag weer op en rijdt me langzaam voorbij.

Weet je jongen.. Ik ken jou niet, maar ik ben gewoon onwijs trots op je. Nu hoef je alleen nog maar het stukje Tilburg- Eindhoven denk ik, terwijl de bomvolle roltrap mij naar beneden brengt. Ik hoop echt van harte dat jullie je daar net zo thuis mogen voelen als ik mij hier.

Jij bent overduidelijk ‘The man voor jouw moeder’ vandaag!
You did it!

Met de groetjes uit Tilburg.

Janneke Verhoeven