ZOETE WAFELGEUR, CHANTAGE EN NOSTALGISCHE GLAZEN SNEEUWBALLEN

christmas-tree-with-baubles-717988
Ma-hammmm moeten wij écht mee? *zucht* Ja! En daarna kun je weer lekker buiten spelen schat. We zijn maar een uurtje of anderhalf weg. Prépuber laat dit protest wat vaker horen de laatste tijd en meneertje van zeven staat op standje kopieergedrag. Maar ik ben vastberaden; wij gaan met drietjes kerstsfeer opsnuiven. Ons kerstgevoel een eigen tintje geven. Tuincentrum here we come.

De parkeerregelaar lacht vrolijk en heeft volledig overzicht. De extra touch van een standaard kerstmuts is duidelijk niet nodig. Want deze meneer àdemt de kerstgedachte zichtbaar. Eindelijk geparkeerd kunnen we langzaam richting ingang schuifelen. Kort gedoetje wel natuurlijk over wie het karretje mag halen. Maar ik ben vooral trots dat ik aan een winkelwagenmuntje dacht. Stom dat ik wéér vergat dat dat hier niet nodig is.

De verse wafelgeur komt ons tegemoet bij de entree. Ik beloof, volledig pedagogisch onverantwoord, dat ze er eentje krijgen als ze zónder ruzie de winkel mee door gaan. Jep! Chantage eerste klas. Maar ach.

De goedlachse, engelachtig mooie, foodtruck-wafelchick is getuige van mijn zwakke moment. Ik lach als een schaap uit de kerstkudde, terwijl ik mezelf toesta dit gewoon lekker op deze manier te doen. Dan maar zwak. Wél zelfinzicht.

Nadat ik vijfendertig karretjes tegen mijn enkels kreeg én getuige werd van minimaal zesenveertig huwelijkse kerst-accessoire-discussies, merk ik dat ik geniet. Ondanks dat kerst dit jaar anders voor ons zal zijn.

Een vermoedelijke Annie maant haar (ik denk) Ger dat dat engelenhaar ‘onzen kiet níe inkomt dees joar’. En Sjan staat ongegeneerd te kwijlen op de goud met roze pluche ballen. Terwijl haar man nú door wil naar de kinky sneeuwdorpjes. Ik label dit stilletjes als een ongetwijfeld verkapte modeltreintjes fetisj, maar dat terzijde.

De muziek klinkt gemoedelijk door de speakers en de kinderen kijken hun ogen uit. Mam, dit is tóch wel leuk! De nostalgische glazen schud-sneeuwballen trekken meteen hun aandacht. Ik kon daar als klein meisje uuuren naar kijken. Mijn retro eekhoorntje zat toen in een verschrikkelijk lelijke glazen bal met glinsterende pasteltinten. Maar ik mocht dat gewoon en… weet dat nu nóg. Dus hup jongens. We zien dit als een uitje. Vooruit. Kies er een. Voor op jullie eigen kamer.

Prépuber of niet, zoonlief loopt de knalerwten voorbij en wordt op slag verliefd op dit kitsche meesterwerk. Dat zeg ik vooral niet hardop, want dan is het voorbij en moet het weer ‘chill’.

De zoete wafelgeur bereikt onze neuzen alweer. En de laatste meters tuincentrum worden hierdoor opvallend snel afgelegd.

En? Vraagt het liefelijke wafelmeisje, mogen ze er een? Jazeker! Ook al gaan ze die nooit opkrijgen. Ze kiezen er een met chocolade, poedersuiker en… pepernoten. Allebei dezelfde natuurlijk. De ongeschreven regel: pas nà 5 December kerst in huis, is mij met de paplepel ingegoten. Het siert jou dan ook leuk tuincentrum, dat sinterklaas bij jou op een vredige manier wordt verdreven door de kerstman; schattig gesymboliseerd door deze wafels met pepernoten.

Ja. Ik krijg daar innerlijke rust van. Sóft! Maar dat draagt voor mij wél bij aan de start van een wiebelig nieuw, maar welkom kerstgevoel dit jaar.

Ik zie twee lekkere poedersuiker snoetjes via de autospiegel. En ik betrap mezelf op een glimlach.

Want,

I’m driving home for Christmas…

Janneke Verhoeven

Janneke Verhoeven (41). Trotse moeder van twee jongens en verpleegkundige van beroep. Zij verhuisde rond haar 20ste vanuit het fijne Loon op Zand naar de grote, bruisende stad Tilburg. En.. ze bleef! Met veel plezier schrijft ze over de ‘kleine dingen die het doen’. Want: ze zijn overal; de mensen, de emoties en daarmee de situaties die niet onopgemerkt mogen blijven. Over de pure, alledaagse momenten die, als je niet uitkijkt, in een ‘split second’ alweer voorbij zijn. (En dès sunt, toch?). Janneke hoopt stiekem een glimlach in combinatie met een vleugje herkenbaarheid bij de lezer op het gezicht te toveren.